Thursday, 3 October 2019

சக்கரவர்த்தி வருகையும் குறுநில மன்னனின் கோமாளித்தனமும்!



சக்கரவர்த்தி வருகையும் குறுநில மன்னனின் கோமாளித்தனமும்!


கல் தோன்றி மண் தோன்றா முன் தோன்றிய மூத்த குடியின் தலைநகரம்!
சிங்காரத் தொன்னை!
 ஒரு அதிகாலை நேரம்!

பரபரப்பாகக் கூடுகிறது மண்ணின் மைந்தன் திருப்பதி சாமியின் அமைச்சரவை!

முன்கூட்டியே வந்து காத்திருக்கிறார்கள் நல்லூராரும், ராஜேந்திர கிருஷ்ணனும், ஜெயபாஸ்கர் மற்றும் ஏனைய முகம் தெரியாத அமைச்சர்களும்!

இத்தனை அதிகாலையில் வரச்சொல்லி அழைப்பு வந்ததும், என்னவோ ஏதோ என்ற பதட்டம் அனைவர் முகத்திலும்!

அதோ, திருப்பதி சாமியின் ரதம் வந்துவிட்டது!

ராஜாதி ராஜ, ராஜமார்த்தாண்ட, புன்னகை அரசன், பொன்மனச்செம்மலே வருக வருக என்று பதாகை வைத்திருப்பதை கவனித்துக்கொண்டே இறங்குகிறார் எளிய மன்னர்!

பேனர் வைத்த வட்டச் செயலாளரை அழைத்து "எனக்கு இந்தப் புகழ்ச்சியெல்லாம் பிடிக்காது! ஆமாம், ஏன் ராஜகுல திலக வை விட்டுவிட்டாய்?" கேட்டுக்கொண்டே அவைக்குள் நுழைகிறார்.

ஓரமாக உட்கார்ந்து இறுக்கமான முகத்துடன் இதை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார் துணை அரசன் என்று தன்னைத்தானே சொல்லிக்கொள்ளும் ரோஜா செல்வம்!

"உங்களையெல்லாம் என்னத்துக்கு வரச்சொன்னேன்னு தெரியுமா?"

"தெரியாதே மன்னா?"

"வரும் 11ம் தேதி டெல்லியிலிருந்து சக்கரவர்த்தி வருகிறார்!"

"அவர்தான் போனவாரம் வந்தாரே!"

"அப்போது நாம் சரியானபடி அவரை வரவேற்கவில்லை என்று அப்போதே டெல்லியிலிருந்து மாமன்னர் சந்தானபாரதி அழைத்து கெட்ட வார்த்தையிலேயே கத்தித் தீர்த்துவிட்டார்!
நல்லவேளை, ஹிந்தியில் திட்டியதால் பாதி புரியவில்லை!"

"இந்தமுறை சக்கரவர்த்தியோடு, அண்டை நாட்டு அதிபரும் வருவதால், நம் வரவேற்பு எல்லை மீறியதாக இருக்கவேண்டும்!
என்ன செய்யலாம்?"

நல்லூரார் எழுந்து, “நம் குலவழக்கப்படி வழியெல்லாம் குப்புறப் படுத்துவிடுவோம்! சக்கரவர்த்தி வண்டிச் சக்கரத்தை முத்தமிடும் முன்னுரிமை மன்னருக்கு!”

“முட்டாள் தெர்மக்கோலே , அவர் வான் வழியாக பிச்சாவரம் போகிறார்!”

“இன்னும் வசதியாகப் போய்விட்டது! நம் முன்னாள் பட்டத்தரசி சேடியோடு வானில் பறக்கையில் மேலே பார்த்துக் கும்பிடுவதுபோல, இம்முறை படுத்து உருளுவோம்! மேலிருந்து பார்க்க நல்ல காமெடியாக இருக்கும்!”

“அது வழக்கமாகச் செய்வது! இந்தமுறை, அரையடிக்கு ஒரு பதாகை கட்டுவோம்!
அதில் சக்கரவர்த்தியை வெவ்வேறு காஸ்ட்யூமில் பிரிண்ட் செய்து அசத்துவோம்!
கூடவே என் முகமும், ஒரு ஓரமாக ரோஜாசெல்வன் முகமும் இருக்கட்டும்!”

‘பதாகை வைப்பதைத்தான் நீதிமன்றம் தடை செய்து தொலைத்துவிட்டதே மன்னா?
அந்தக் கூறுகெட்ட ... சுபாஷிணி திட்டம்போட்டு செத்துப்போய் பிரச்னை செய்துவிட்டாளே , அவளால் வந்தது இந்த தடை,  அவள் அநேகமாக நம் எதிர்க்கட்சி சதிகாரியாக இருப்பாள்!”

“யப்பா, ராஜேந்திர கிருஷ்ணா, காலங்கார்த்தால இவ்வளவு கெட்டவார்த்தை வேண்டாமே!”

“என்ன செய்ய மன்னா, எனக்குத் தெரிந்தது அது மட்டும்தானே!”

“கவலைப்டாதீர்கள், நீதிமன்றத்தில்  அனுமதி வாங்கிவிடலாம், ஆனால் அதற்கு என்ன காரணம் செல்வது?
நல்லூரார் சொல்லட்டும்!”

“சிம்பிள் மன்னா, மக்கள் வைக்கும் பேனர்தான் விழும், அரசாங்கம் வைக்கும் பேனர் விழாது என்று சொல்லுவோம்!”

“இவ்வளவு முட்டாள்தனமான காரணத்தை எப்படி நீதிமன்றம் நம்பும் அமைச்சரே?”

“இதைவிட முட்டாள்தனமான கருத்தை நீதிபதிகளே சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் மன்னா, பயலலிதா சொத்தை ஏன் மக்களுக்கு பிரித்துக்கொடுக்கக்கூடாது என்று கேட்டதும் ஒரு நீதிபதிதானே?”

“சபாஷ்! உங்களுக்கே டஃப் கொடுப்பார்போல!
எனில், அவரிடமே இந்த வழக்கை எடுத்துப்போவோம்!

சரி, எப்படியும் நீதிமன்றம் நமக்கு சாதகமாகத்தான் தீர்ப்பு சொல்லப்போகிறது!
மிஞ்சிமிஞ்சிப் போனால்,பொதுமக்களுக்கு இடையூறு இல்லாமல்’ என்று காமெடியாக ஒரு கண்டிஷன் போடுவார்கள்!
பதாகைகள் எப்படி வைப்பது என்பதுதான் இப்போது நாம் விவாதிக்க வேண்டியது!”

“மன்னா, கோபித்துக்கொள்ளாதீர்கள், நீங்கள் சிரிக்கச் சொன்னால், கொடூரமாக இளிக்கிறீர்கள்! அது குழந்தைகளை மட்டும் பயப்படுத்துவதில்லை, கொஞ்சம் அந்திவேளையில் பார்த்தால் எங்களுக்கே டவுசர் கழன்றுவிடுகிறது!”


“வேறு போஸ் என்ன கொடுக்க?”

“பேசாமல் நீங்கள் படிப்பதுபோல் போட்டோ போட்டுவிடலாம் மன்னா! சமீபத்து சென்சேஷனே  அதுதானே, நீங்கள் நான் அண்ணாவைவிட அதிகம் படித்தவன் என்று சொன்னது!
எப்படி மன்னா அப்படி கூச்சமில்லாமல் பேசிவிட்டீர்கள்?”

“யோவ், நான் உண்மையைத்தானே சொன்னேன், என் அண்ணனைவிட நான்தான் அதிகம் படித்தேன்!”

“அப்போ, நீங்க அண்ணாதுரையை சொல்லலையா?”

“யாருய்யா அது அண்ணாதுரை?”

“மன்னா, என்ன இப்படிக் கேட்கிறீர்கள்? நம் கட்சிக்கொடியில் ஒருவிரல் காட்டிக்கொண்டிருப்பாரே அவர்!”

“ஓ, அந்த ஆளா, அவர் கருணாநிதியோட க்ளாஸ் மேட்டுன்னு நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன்!”

“நம்ம கட்சிப்பேரே அண்ணா தானே மன்னா?”

“அடப்பாவிகளா, அப்போ அது நம்ம தலைவரோட அண்ணா சக்கரபாணி இல்லையா? யாராவது இதெல்லாம் சொல்லிக்கொடுத்துத் தொலைங்கய்யா!”

“அதை விடுங்கள் மன்னா, அந்த ஆள் யாரா இருந்தா நமக்கென்ன?
உங்க அண்ணா எதுவரைக்கும் படித்திருக்கிறார்?”

“அந்த ஆள் எங்க படிச்சாரு? கைநாட்டுதான்! அப்போவே, நான் குமுதம் விகடன்ல வர்ற சினிமா செய்தியெல்லாம் எழுத்துக்கூட்டிப் படிப்பேன், எங்க அண்ணனுக்கே, சரோஜாதேவி புத்தகமெல்லாம் நான்தான் படிச்சுக் காமிப்பேன்!
ஏய்யா, இப்போல்லாம் சரோஜாதேவி புக் வர்றதில்லையா?”

“இல்லை மன்னா, இண்டர்நெட்டில் எல்லாம் ப்ராக்டிக்கலாகவே பாத்துக்கறாங்க!
மன்னா, பேச்சு வேற எங்கேயோ போகுது! அப்புறம் நான் யாரையாவது மெயின் ரோட்டில வந்து நிக்கச் சொல்லணும்!”

“இந்த ஆள் வேற!
சரி, பேனருக்கு வருவோம்
அவனுக ஊர்ல எல்லாமே சப்பை மூக்குதான். சரியான  போட்டோ போடுங்கப்பா. ப்ரூஸ்லீ படத்தை போட்றாதீங்க.
மொத்தம் எத்தனை பேனர் வைக்கலாம்?”

“ஒரு ஏழாயிரம் வைப்போம் மன்னா, ஏழு அம்மாவுக்கு ராசியான நம்பர்!”

யாருய்யா அம்மா, கால் இருக்குதா இல்லையான்னே தெரியாம செத்துப்போச்சே அதுவா?
அதைவிடு. பேனருக்கு மொத்த செலவும் ரோஜா செல்வம் பார்த்துக்குவார்!
என்னண்ணே, சரிதானே?”

“அதெல்லாம் சிறப்பா செஞ்சுறலாம், தம்பிக்கு அந்த மத்திய அமைச்சர் பதவி?”

"நான் என்ன பண்ணட்டும்? நீங்கதான் பையனுக்கு சிறப்பா பயிற்சி கொடுத்து அனுப்பியிருக்கீங்களே! அவரு உருள்றதைப் பார்த்தா, சீக்கிரமே மந்திரி ஆய்டுவாருன்னுதான் நினைக்கிறேன்!"

“சரி, விஷயத்துக்கு வருவோம். ஆகாயத்தில் பறப்பவருக்கும் தெரியற மாதிரி எப்படிய்யா பேனர் வைக்கறது?”

“பந்தல் மாதிரி போட்டு, மேலே பார்த்தமாதிரி கூரையா போட்ருவோம்! சக்கரவர்த்தியும் பூரிச்சுப் போவார்!”

“யோவ், ஏற்கனவே கொதிச்சுக்கிட்டு இருக்கானுக, யாராவது வேணும்னே வந்து மோதி செத்தாலும் செத்துத் தொலைப்பானுக!”

“அதை நம்ம பாஸ்கர் பாத்துக்குவார்! செத்தவன் குடிச்சிருந்தான்னு போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட் வாங்கிக்கலாம், ராஜேந்திரகிருஷ்ணன் செத்தவனை ண்டைவண்டையா திட்டட்டும். ஒரே என்டர்டைன்மெண்ட்டா இருக்கும்!”

“யோவ், எவனாவது சாவான்னே உறுதியா நம்பறீங்களாய்யா?”

“பின்னே, போர்ன்னு வந்தா பொதுமக்கள் சாகறதும், ஆலமரம் விழுந்தா எறும்புகள் நசுங்கறதும் வழக்கம்தானே?”

“இவன் கொஞ்சம் விவகாரமா பேசறானே, இவன் வேற கட்சி ஆளோ?
அது இருக்கட்டும், நம்ம பங்காளி வேற மைக்கைப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஆத்த ஆரம்பிச்சுருவாரே?”

“அதை நம்ம ஈட்டிமணி பாத்துக்குவாரு! பங்காளியோட கொங்கு நாட்டு இன்வெஸ்ட்மென்ட் எல்லாம் அவர் கண்ட்ரோல்தானே! அவரு சும்மா அடிக்கற மாதிரி அடிப்பாரு நீங்க அழற மாதிரி நடிங்க, அது போதும்!

ரொம்ப பேசினா, நம்ம அன்பு லதா அம்மையாரைவிட்டு தினத்தந்தி ஜோஷ்யன் மாதிரி பேச சொல்லிறலாம்! அந்த ஆளுக்கு விதி முடிஞ்சுது, அவன் செத்தான்ன்னு அதெல்லாம் தெளிவா பேசிடும்!”

“யோவ், அந்த அம்மாவுக்கு பேமெண்ட் மாத்திரம் ஒழுங்கா அனுப்பிடுங்கய்யா, அதை பார்த்தாலே, ஜெயில்ல இருக்கற சின்னத்தாயி மாதிரி ஒரு தோரணை!”

“என்னைக்காவது வேற ஒருத்தன் வந்து தொலைக்கவரைக்கும் நாம ரெண்டு கட்சியும் இப்படியே மோடிவித்தை காட்டிக்கிட்டே காலத்தை ஒட்டிடலாம் மன்னா!”

“வேற எவன்யா வருவான், இப்போதைக்கு வந்த ஒருத்தனும் டீவி ஷோ நடத்தப் போய்ட்டான்! வர்றேன்னு பல வருசமா படம் காமிக்கற ஆளையும் நம்ம சக்கரவர்த்தி ஆளுங்க பார்த்துக்குங்க!
அந்த ஆள் எங்களுக்குத்தான் ஆதரவுன்னு அவங்க மாத்தி மாத்தி சொன்னா போதாதா அந்த ஆள் தெறிச்சு ஓட?”

“மக்கள் முழிச்சுக்காம இருந்தா போதும் மன்னா!”

மக்களா, யாருய்யா அவங்க? தேர்தலப்போ சாராயவிலையை குறைச்சா போதும், இல்லைன்னா ஆளுக்கு ஒரு கார் இலவசம்ன்னு அடிச்சுவிடுவோம்! நம்மகிட்ட இல்லாத காசா?”

“இந்த இணையப்போராளிக?”

“அவங்க ஏசி ரூம்ல உக்காந்துக்கிட்டு பிக்பாஸுக்கு ஓட்டு போட்டுக்கிட்டு இருக்காங்க! இன்னைக்கு தலையாய பிரச்னை அவங்களுக்கு அதுதானே?
இல்லைன்னா, அஜய்க்கு நடிக்கத் தெரியலைன்னு ஒரு பிட்டை போட்டுவிடுவோம்! அடிச்சுக்கிட்டு சாவாங்க!

தப்பித்தவறி யாராவது துப்பினா தொடைச்சுக்கிட்டு போவோம். அவங்களை ஹாண்டில் பண்றது ரொம்ப சுலபம்!”

“மன்னா, அந்தக் கண்ணாடிக்காரன் நாம பேசறதை குறுகுறுன்னு பார்த்துக்கிட்டே இருக்கான். அநேகமா இதை அப்படியே எழுதித் தொலைக்கப்போறான்!”

“யாரு, அவனா, அந்த ஆள் எல்லாரையும் திட்டுவான்! ஒருகாலத்துல அவனை நம்புன நம்ம பங்காளி கட்சிக்காரனும் அவனை இப்போ மதிக்கறதில்லை! ஒரு நாலுபேர் படிப்பான், அதுல ரெண்டுபேர் சூப்பர்ண்ணே ன்னு கமெண்ட் போடுவான். இவனும் ஏதோ காவியம் எழுதிட்டா மாதிரி ரெண்டுநாள் மெதப்பா திரிஞ்சுட்டு அதுக்கப்புறம் முன்னாடி போற ஸ்கூட்டிப் பொண்ணை தொரத்திக்கிட்டுப் போயிடுவான்! இவனையெல்லாம் ஒரு ஆளாவே மதிக்கக்கூடாது!”


“சரி, நான் போய் பேனருக்கு ரோட்டை தோண்ட சம்பந்திக்கு காண்ட்ராக்ட் கொடுக்க ஏற்பாடு பண்றேன்! ஆடாத ஆட்டம் ஆடினாலும் காரியத்துல கண் வைக்கணும்! 

நீங்க எல்லாம் போயி இன்னைக்கு வரவேண்டிய வசூலைப் பாருங்க!”
எல்லாம் மேல இருக்கறவன் பார்த்துக்குவான்!





Wednesday, 25 September 2019

வாய்ச்சொல்லால் யாது பயன்?



வாய்ச்சொல்லால் யாது பயன்?


அலை ஓய்ந்தபிறகு சொல்லலாம் என்று காத்திருந்தால், அடுத்தடுத்த அலைகள்!

ஒருவழியாக எல்லோரும் கருத்துச் சொல்லி முடித்துவிட்டார்கள்!

பழம் தின்று கொட்டை போட்ட அரசியல்வியாதிகளும், புதிதாய் அரசியலில் நுழைந்தவரும், முதல்வர் கனவில் திளைக்கும் மகா நடிகர்களும் தங்களுக்கு எந்த அளவு மைலேஜ் தேர்ந்த முடியும் என்று முழுமனதாக முயன்று பார்த்துவிட்டார்கள்!

சூடு ஆறப்போகும் நேரத்தில் இதில் எதிலுமே சேராத சுயநலவியாதி பிரேமலதா தன் பங்குக்கு உளறிப்போய்விட்டார்!

அநேகமாக அந்தப் பேச்சுக்கான மறைமுகப் பலன் அவருக்கு கிடைத்திருக்கும்!

நல்லது!
இனி கொஞ்சம் எதார்த்தம் பேசுவோமா?

இரண்டு விஷயங்கள்!

கடந்த சில நாட்களாக துவைத்துக் காயவைக்கப்பட்ட இரண்டு விஷயங்கள்!
முதலாவது, சுபாஷிணி!


பேனர் விழுந்து சுபாஷினி என்ற பெண் இறந்தபோது மாளாத கூக்குரல்கள்!

அத்தனை நாளும் நம் ஊரில் எங்கேயுமே பேனர் கலாச்சாரமே இல்லாததுபோலவும், அன்றுதான் முதன்முதலாக பேனர்கள் வைக்கப்பட்டதாகவும் பாமரன் முதல் பேரறிஞர்கள் வரை ஓயாத கூக்குரல்!

குழந்தை பிறந்தால்
பெயர் சூட்டினால்
காது குத்தினால்
அதன்பிறகு ஒவ்வொரு பிறந்தநாளிலும்
பூப்படைந்து சடங்கு செய்தால்
திருமண நிச்சயதார்த்தம்
திருமணம்
(முதலிரவுக்கு வைக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை!)
கடைசியில் செத்தால்,
அதன்பின்
ஒவ்வோராண்டு நினைவு தினத்திலும்
இத்தனைக்கும் பேனர் வைப்பது எழுதாத சட்டங்களில் ஒன்று!

இதில் மறக்காமல் தங்கள் திருமுகத்தை முடிந்தவரை ஒரு அடைமொழியோடு பதிவு செய்து அதைப்பார்த்து புல்லரித்துத் திரிவது நம் வாடிக்கை!

விதிவிலக்குகள் அத்திப்பூ!








சில நாட்களுக்கு முன்,

செத்துப்போன உன் தலைமை நினைவுநாளுக்கு இத்தனை பேனரே இல்லை! என் தலைமைக்கு எத்தனை பார், இதுதான் உண்மையான ஆளுமை என்று எக்காளம் இங்கேயே உரக்கக் கேட்டது!

உன் நடிக ரட்சகனுக்கு வைத்த பேனரைவிட என் தலைவனுக்கு வைத்த பேனர் பெருசு என்று இங்கேயே எத்தனை புல்லரிப்புகள்!

ஃப்ளெக்ஸ் வைப்பது சுற்றுச்சூழலுக்குக் கேடு, பொதுமக்களுக்கு இடையூறு என்று இதே நீதிமன்றம் எத்தனைமுறை கடிந்திருக்கும், கையாலாகாது புலம்பியிருக்கும்?

அப்போதெல்லாம் பேனர் வைப்பதை, இரும்புத்தடியில் கட்டிய கொடிகளை வழியெங்கும் சாலைத்தடுப்பில் கட்டுவதை, நடைபாதைகளை மறித்து கட் அவுட் வைப்பதை இப்போது கூவும் போராளிகள் எத்தனைபேர் தவிர்த்தார்கள்?

இந்த யோக்கிய சிகாமணி அரசியல்வியாதிகளும், ஆளத்துடிக்கும் நடிக சிரோமணிகளும் அதை ஏன் தடுக்கவில்லை?

சுபஸ்ரீ சாகட்டும் என்று காத்திருந்தார்களா
அன்றி ஹெச் ராஜா சொன்னதுபோல் உயர்நீதி மன்றமாவது மயிராவது என்று அலட்சியம் செய்தார்களா?

போனமுறை கோவையில் ரகு செத்தபோதும் இதே ஞானோதயம் இதே அறிஞர்களுக்கு வந்ததே அது என்ன ஆயிற்று?

இந்த புது ஞானோதயமும் அதேபோல் அல்பாயுசில் கரைந்து அடுத்து ஒரு உயிர்ப்பலி நடக்கும்வரை காணாமல் போகும்!

பேனர் விழுந்த கட்சிக்காரன்மேல் கொலை வழக்குப் பதியவேண்டும் என்று வேறு திடீர் சட்ட நிபுணர்கள் கூக்குரல்!

சரி, விழாத பேனர் வைத்தவர்கள் மேல் அதே அளவுகோலில் தோற்றுப்போன கொலைமுயற்சி வழக்குப் போடலாமா?

எல்லா நியாயவான்களும் கொலை முயற்சி வழக்கில் சரணடையட்டும்!

சட்டப்படி அந்த பேனர் வைத்தவர் மேல் கொலைமுயற்சி வழக்குப் பதிந்தால்
நீதிமன்றத்தில் காவல்துறை எத்தனை ஏச்சு வாங்கி அசிங்கப்படவேண்டியிருக்கும் என்பதை யாராவது உணர்ச்சிவசப்படாத சட்டம் தெரிந்தவரிடம் கேட்டுப்பாருங்கள், சொல்லுவார்!

அதிகபட்சம், அனுமதியின்றி பேனர் வைத்தது, பொதுமக்களுக்கு இடையூறு செய்தது என்ற இரு பிரிவுகள் மீது மட்டும்தான் வழக்குப் பதியமுடியும்!

அந்த ஏழை கவுன்சிலர், கல்லுடைத்தாவது ஆயிரம் ரூபாய் சம்பாரித்து அபராதம் கட்டிவிட்டு, நூறு கார்கள் புடைசூழ தன் ஃபார்ச்சூனரில் ஏறிப்போவார்!
அதற்கும் இந்தமுறை அனுமதி பெற்று நீதிமன்றம் நீந்திவந்த அன்னமே என்று சில பேனர்களை வைப்பார்!


Section 304-A of the Indian Penal Code, 1860:
Whoever causes the death of any person by doing any rash or negligent act not amounting to culpable homicide, shall be punished with imprisonment of either description for a term which may extend to two years, or with fine, or with both.
Rash or negligent act is an act done not intentionally or designedly. A rash act is primarily an over-hasty act. Negligence is the breach of duty caused by omission to do something which a reasonable man is guided by those considerations to regulate the conduct of human affairs.

இதுதான் நம் சட்டம் சொல்வது!

அந்த லாரி டிரைவர் இந்நேரம் ரெண்டாயிரம் ருபாய் கட்டிவிட்டு வேலையைப் பார்க்கப்போயிருப்பார்!

கூடிய சீக்கிரமே, பேனர், ஃப்ளக்ஸ் தொழில் நசிந்ததென்று இதே முதலைகள் கண்ணீர் வடிக்கும்!

உபரியாக இன்னும் ஒரு சுற்றுச்சூழல் கேடு பற்றி ஒரு சின்ன சந்தேகம்!

இந்த பாழாய்ப்போன விநாயகர் விஸர்ஜனம் என்றொரு கூத்து நடந்ததே, அதை தடை செய்யவேண்டும் என்று ஏன் நம் சமூக ஆர்வலர்களான நடிகர்களும் அரசியல்வாதிகளும் இவ்வளவு தீவிரமாக கொடிபிடிக்கவில்லை?

பக்தி என்பது அந்தரங்கமான விஷயம்,
அதை அடுத்தவனுக்கு இடைஞ்சலாகவோ, சூழலை மாசுபடுத்தியோ விளம்பரம் செய்யவேண்டாம். அது தமிழன் கலாச்சாரமே இல்லை என்று ஏன் இதே தீவிரத்தோடு போராடவில்லை இவர்கள்?

அந்த வகையில் ஏதாவது இழவு விழக் காத்திருக்கிறார்களா?

அடுத்தது, தேசத்துக்கு ஒரு இணைப்பு மொழி!


இந்தி தின விழாவில் அந்த மொழியை புகழ்ந்து பேச நம் உள்துறை மந்திரிக்குக் கிடைத்த கரு அது!

இப்போதைக்கு அவர் பதுங்கியிருக்கிறார்.
மீண்டும் பாய்வது நிச்சயம்!
 அதை அவரது கடந்தகால வரலாறு சொல்லும்!

ஒரு தேசத்துக்கு ஒரே இணைப்பு மொழி இருப்பது என்ன கெடுதல்?

அது ஹிந்தியாக இருக்கவேண்டும் என்பது வடக்கர்களின் அபிலாஷை!

இணைப்பு மொழி ஏன் தமிழாக இருக்கக்கூடாது?

கல்தோன்றி மண்தோன்றும் முன் தோன்றிய மூத்த குடியின் மொழி உலகாள்வது இருக்கட்டும்,
ஏன் முதலில் நம் நாடாளக்கூடாது?

ஐம்பது ஆண்டுகள் தமிழ் நாட்டை,
தமிழ் எங்கள் உயிர்,
தமிழுக்காகவே எங்கள் மூச்சும் பேச்சும்,
தமிழைப் பழித்தவனை தாய் தடுத்தாலும் விடேன்
என்று போர்முனைக்குப் போகத் துடிக்கும் தலைமையின் விழுதுகள்தானே ஆண்டுவருகின்றன?

இத்தனை ஆண்டுகால ஆட்சியில், தமிழை இந்தியாவின் ஒற்றை ஆட்சிமொழியாக, இணைப்பு மொழியாக முன்னிறுத்த இந்தக் கட்சிகள் எடுத்த முயற்சிகள் என்னென்ன?

தமிழகத்தில் மட்டுமே இவர்கள் ஆளவில்லை!

மத்திய அரசிலும் ஆட்சிகள் மாறிமாறி அமைந்தபோதும், வளமான துறைகளை போராடிப்பெற்று வளமடைந்த வரலாறு படைத்த தமிழ்ப் போராளிகள் நம் தலைவர்கள்!

முத்தமிழ்க் காவலர்கள், தமிழுக்கு ஓர் ஆபத்து என்றால் தலையைத் தரத் துடிக்கும் தளபதிகள் தமிழை உலகளவில் உயர்த்திப்பிடிக்க ஏதும் செய்யாமலா இருந்திருப்பார்கள்?

யாராவது தெரிந்தால் சொல்லுங்கள் ப்ளீஸ்!

எனக்குத் தெரிந்த, நான் எதிர்கொள்ளும் தமிழின் "வளர்ச்சி" இது!

தமிழே தெரியாமல், தமிழ் ஓரெழுத்தும் படிக்காமல், தமிழகத்தில் மருத்துவர்களும், பொறியாளர்களும், விஞ்ஞானிகளும், கணினி விற்பன்னர்களும் உருவாகமுடியும்.

தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தெரியாத, தமிழ் பேசுவது அவமானம் என்று நினைக்கக்கூடிய பெரும்பான்மை உள்ள ஒரு தலைமுறை ஏற்கனவே உருவாகிவிட்டது!

வெறும் பேச்சுமொழியாக மட்டுமே எந்த மொழியும் தலைமுறைகள் தாண்டி வளர முகாந்திரமே இல்லை!

இதுவரை ஆங்கிலம் கொன்றொழித்த உலக மொழிகள் எத்தனை?

அதில் தானாகப் போய் பெருமையோடு இணைந்துகொள்வது தவிர தமிழுக்கு வேறு வழி இல்லை என்ற நிலை வர யார் காரணம்?

இதே நிலை நீடித்தால், பழம்பொருமை பேசித் திரியும் இந்தத் தலைமுறை அழிந்தபின், தமிழ் இலக்கின்றி அலையும்.

இன்றே, நம் அடுத்த தலைமுறைக்கு சண்டே மண்டே தெரியுமேயன்றி, ஞாயிறு திங்கள் தெரியாது!

பிஹாரி உட்பட இந்திய மொழிகளை தின்று கொழுத்த ஹிந்தியோ, ஆயிரக்கணக்கான உலக மொழிகளை கபளீகரம் செய்த ஆங்கிலமோ, தமிழை தின்று ஜீரணிக்கும்!

இப்போதே, எப்படித்தான் தமிழில் எழுதுகிறாயோ என்று எனக்கு மூத்தோரும் இளையோரும் ஆச்சரியமாகக் கேட்கிறார்கள்!

இந்தக் கட்டுரை எழுத எனக்கு ஒருமணி நேரம் ஆனது என்றால் நம்ப என் வட்டாரத்தில் ஆட்கள் இல்லை!
அவர்களுக்கு இதைப் படிக்கவே அரைநாள் ஆகும்!

இதுதான் உண்மை நிலவரம்!

ஓரளவு படித்த தலைமுறை பெற்றோர்கள் இருக்கும் வீட்டில் நாளிதழ் என்று ஒன்று வாங்கினால், அது ஹிண்டு ஆங்கில இதழ் மட்டுமே!

மற்றபடி, தமிழ் படிக்க அவர்களுக்கு வாய்ப்பே இல்லை!

இதைப் படிக்கச் சொன்னால்கூட அவர்கள் படிக்கப்போவதில்லை! தமிழில் எழுதியிருக்கிறாயே என்று ஒதுங்கித்தான் போவார்கள்!

இணையத்தில் தமிழ் வளர்ப்பது, நீரில் வெண்ணெயெடுக்கும் வேலை!

காதில் கேட்கும் டிவி சீரியல்களால் தமிழ் வளராது!

எனக்கே, இணையம் வந்து கொஞ்சநேரம் வம்பளப்பது தவிர, பிடிவாதமாக மேயும் தமிழ் நாளிதழ் தவிர, தமிழ் படிக்கவோ, எழுதவோ வேறு வாய்ப்பே இல்லை!

சோறு போட, தொழிற்கல்வி பயில, அன்றாட அலுவலக நடைமுறைக்கு, தமிழ் தேவையே இல்லை என்பதுதான் இன்றைய தமிழக நிலவரம்!
எனில், தமிழ் கற்க அவர்களுக்கு என்ன கட்டாயம்?

அந்த நேரத்தில் பயாலஜியோ, மேத்ஸோ அக்கவுண்ட்ஸோ படித்தால் இன்னுமொரு அரை சதவிகிதம் மதிப்பெண் கூடப்பெற்று வாழ்க்கை ஓட்டப் பந்தயத்தில் கொஞ்சம் முன்னேறலாம்.
தமிழ் படிப்பதால் பத்துப்பைசா பிரயோஜனம் உண்டா?
இதுதான் இன்றைக்கு தமிழ்ப் பெற்றோர்களின் போதனை!

தமிழில் திரைப்படத்துக்குப் பெயர் வைத்து தமிழை வளர்க்கமுடியாது என்பது ஆட்சியாளர்களுக்கும், தமிழ் போராளிகளுக்கும் தெரியாதா என்ன?

அவர்கள் உங்களை உணர்ச்சிவசப்பட வைத்து தாங்கள் வளர்கிறார்கள். அது மட்டுமே அவர்கள் நோக்கம் - தாய்மொழி வளர்ப்பாவது மயிராவது!

இதைப்படித்து எதிர்வினை ஆற்றுமுன்,
தங்களுக்கு நன்கு தெரிந்த,
நன்கு படித்து முன்னேறிய, தமிழன் யாரையாவது ஒரு இரண்டு வாக்கியம் தமிழில் தடுமாறாமல் எழுதச் சொல்லி வாங்கிப்பாருங்கள்!
கட்சி அபிமானங்களை தாண்டி, உண்மை நிலவரம் உங்களுக்கே புரியும்!


கீழடியில் ஒருவேளை சீமான் சொல்வதுபோல் ஐயாயிரம் ஆண்டு வரலாறு புதைந்து கிடைக்கலாம்

அல்லது

இன்னும் தோண்டத் தோண்ட ஐம்பதாயிரம் ஆண்டுகள் மூத்தது எங்கள் மொழியும் கலாச்சாரமும் என்று நிரூபணம் ஆகலாம்!

ஆனால், அடுத்த நூற்றாண்டுக்கு அதை எடுத்துச்செல்ல உண்மையில் என்ன செய்திருக்கிறோம் என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்!

கீழடியில் தோண்டியெடுத்து, ஹிந்தியிலோ, ஆங்கிலத்திலோ புதைத்துவிடாதீர்கள்!

அடுத்த தலைமுறை சிந்திப்பதே ஆங்கிலத்தில் என்றானபின் தமிழை எங்கு போய் வளர்க்கப்போகிறோம் என்று உங்கள் தலைவர்களைக் கேளுங்கள்! பதில் சொல்லுவார்கள்!

உங்களை தற்காலிகமாக அவ்வப்போது உசுப்பிவிட்டு வயிறு வளர்க்கும் அந்த சுயநலக் கூட்டத்துக்கு கண்டிப்பாக பதில் தெரியாது என்ற நம்பிக்கையோடு.....



உங்கள் பார்வைக்கு ஒரு இணைப்பு!

ஆங்கிலத்தால் அழிந்த, அழியப்போகும் மொழிகள் பற்றிய ஆய்வின் ஒரு சிறு பகுதி!
English's 339 million native speakers are outnumbered by those who speak Spanish (427 million) and Mandarin Chinese (897 million). What's more, English's native speaking population has been decreasing steadily. While this situation seems to suggest that English is on the way out, globally, it's actually ascending. That's because 510 million people from all over the world have elected to learn English as a second language, and more start learning every day. No other language comes close.
In science, business, and the media, English dominates. Learning the language is a cheap price of admission to join an increasingly interconnected world.
A side effect is that other languages are starting to fall by the wayside. Prominent linguist David Graddol estimates that as many as 90 percent of the world's 6,000 to 7,000 languages will go extinct this century. His learned guess is echoed by John McWhorter, a linguistics professor at Columbia University. Backing them both is evidence from a study published in 2014. Researchers modeled declines in hundreds of languages and found that, on average, a language is going extinct every two weeks. If this trend continues to play out over the next century, 2,600 languages will be gone. The researchers suggested that a burning desire to benefit from economic growth is what's causing lesser-spoken languages to go up in smoke. More and more, education and employment hinges upon being able to communicate in modern society. This means that parents are not passing on rarer, obsolete languages to their children.
ஆங்கிலமும், ஹிந்தியும் இணைந்தோ, தனித்தனியாகவோ அழித்த இந்திய மொழிகள் பற்றி ஆய்வுக்குறிப்பின் ஒரு பகுதி!
According to UNESCO, 197 languages in India are reported to be endangered of which 81 are vulnerable followed by definitely endangered (63), severely endangered (6), critically endangered (42) and already extinct (5). Andaman and Nicobar tops the list with 11 critically endangered languages, mainly tribal dialects.