Thursday, 25 December 2014

266 நாட்களும், நன்றி அறிக்கையும் !!


இன்றோடு 266 நாட்கள்!

அன்புக்கும் நன்றிக்கும் !

ஏனோ இன்று எல்லோருக்கும் நன்றி சொல்லத் தோன்றுகிறது!

Twitter என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல், திருவிழாவில் தொலைந்த குழந்தைபோல் நின்ற என்னை,ஹெட்டர், பயோ, டிபி என எல்லாம் சொல்லிக்கொடுத்து கைப் பிடித்து அழைத்துவந்த, என்னை முதன்முதலாய்த் தொடர்ந்த என் அன்புத் தங்கை யசோதாவுக்கு என் நெஞ்சார்ந்த நன்றி.

இன்றுவரை, நான் எழுதுவது எல்லாம் ஒரு குரு காணிக்கைபோல், முதல் cc அவருக்குப் போடுவது என் நன்றியைக் காட்டவே!

நான் எதைக் கிறுக்கினாலும், உற்சாகப்படுத்திய நண்பர்கள்,
தஞ்சை சபரி மற்றும் அன்புடன் பாலு இருவரும் என்னை வளர்த்தவர்கள்.

ஒருநாள் நான் வராவிட்டாலும், தொலைபேசியில் பிடித்துவந்து எழுத வைக்கும் பாலு அவர்களுக்கு வணக்கங்களும் நன்றிகளும்!

இணையத்து நட்பை, முதல் சந்திப்பு மூலம் வளர்த்த தோழி சாய் சித்ரா அவர்களுடன் நேர்ந்த பத்து நிமிட சந்திப்பு மறக்க முடியாதது.
உற்சாக ஊற்று அவர். அவரது சிரிப்பும், சந்தோஷமும், highly communicable! இணையம்எனக்குத் தந்த முதல் பரிசு அவர்.

நான் எழுதும் எல்லாவற்றையும் அன்போடு விமர்சிக்கும் நண்பர் திரு. கார்த்தி (நாடோடி),

ஒருமுறை, நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு எழுதிய ஒரு கருத்தை, உடனடியாக, மென்மையாக சுட்டிக்காட்டித் திருத்திய சகோதரி (மன்னிக்கவும், பெயர் மறந்துவிட்டது),

வேறொருவரின் ஒரு பதிவுக்கு நான் விளையாட்டாய் பதில் சொல்ல, உடனே என் DMல் வந்து, என்னை அது  போன்றவை தவிர்க்கச்சொல்லி அறிவுறுத்திய இனிய அன்பர் ராதா ராதா,

அக்கறையுடன் சிலவற்றைப் பகிர்ந்துகொண்ட நண்பர் K. கண்ணன் அவர்கள், வாழவந்தான் (Singh), 

மிகுந்த தோழமையுடன் அடிக்கடி தொடர்புகொள்ளும் இனியவர் Xavier,

மேலும், என் எல்லாப்பதிவையும் நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் விமர்சிக்கும் சகோதர, சகோதரிகள் அனைவருக்கும்,

அதிலும் குறிப்பாக, நாராயணி அவர்கள்
சித்ரா ரவி அவர்கள்
ராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள்
கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்கள்,  
கர்ணபாரதி அவர்கள்,
 Lakschumi அவர்கள்,  
என் எல்லாப் பதிவையும் RT செய்து உற்சாகப்படுத்துவதுடன், அன்பாய் விமர்சிக்கும் நண்பர் யாரோ அவர்கள்,

என எல்லோருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்!

வியப்புக்கும் மரியாதைக்கும் !!

பார்த்த முதல் பதிவுமுதல் இன்றுவரை மரியாதைக்கு உரியவராய் என் நெஞ்சில் நிற்கும் அம்மா, சுஷிமா சேகர் அவர்கள்,

அரசியல் கருத்துக்களில் வியக்கவைக்கும் உமா அவர்கள்.

எழுதுவதெல்லாமே கவிதையாய் என்றும் என்னைப் பொறாமை கொள்ளவைக்கும் தோழி சொரூபா அவர்கள்.

வெள்ளந்தி என்பதற்கு இணைய எடுத்துக்காட்டு நிலாப்பெண் அவர்கள். ஒரு குழந்தைபோல் அவர் பதிவுகள் அன்பாய் ரசிக்கவைக்கும்!

திடீரென்று எழுத்தாளர் அவதாரம் எடுத்து அழகுற எழுதும் அனு அவர்கள்.

பிரசன்னாவில் எழில் கொஞ்சும் ஓவியங்கள், இன்னொரு வியப்பு அனுபவம். 
சில ஸ்ட்ரோக்குகள் மிரளவைக்கின்றன.

பறவையின் ஓவியங்கள் மற்றொரு வகை ஆச்சர்யம். அதிலும் அவர் வரைந்த திருப்பரங்குன்றம் ஓவியம் ஓர் நுணுக்கப் புதையல்.

அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் !

நல்லவை பற்றிச் சொன்னபின் என்னை பாதித்தவை பற்றியும் சற்றே சுருக்கமாய்.

மிகச் சிறப்பாய் எழுதும் ஒரு பிரபலத்தின் பதிவுகளைப் பாராட்டியோ, விமர்சித்தோ மென்ஷன் இட்டால், ஒரு அலட்சிய மௌனம்.
ஒருமுறை என்றால், தவறில்லை,

திரும்பத்திரும்ப அப்படி நடக்கும்போது, என் பதிலுக்கும் நன்றிக்கும் நீ தகுதியில்லை என்ற கர்வம் தொனிக்கும் மௌனம்.
இது உண்மையில் நான் பழக நேர்ந்த மிகப்பெரிய ஆளுமைகளிடமும் காணாத பண்பற்ற போக்கு.
எழுத்து எவ்வளவு சிறப்பாயினும், இனி அவர் பதிவைக் குறித்து கருத்து சொல்வதில்லை - ட்விட்டர் தாண்டிய உலகத்தில் நிச்சயம் என் ஆளுமையும் அனுபவமும் அவரினும் மிகப் பெரிது.

மற்றொன்று, என்னை பிளாக் செய்து வைத்திருக்கும் சிலர்.
அவர்களை எந்தவகையில் நான் காயப்படுத்தினேன் என்பது புரியாத வருத்தம்.

ஒரே ஒருவர் மட்டும் என்னை பிளாக் செய்தது எனக்கு மகிழ்ச்சியே.

பெண்களைப் பற்றி எழுதும்பொதெல்லாம், தான் முதன்முதலாய் பூமிக்கு வந்த வழியாகவும், முதல் உணவை அருந்திய இடமாகவும் மட்டுமே பார்க்கத் தெரிந்த ஒருவர்.

தெருவில் நடந்துபோகையில், யாராவது அசிங்கம் செய்தால் பார்த்துக் காணாததுபோல் கடக்கும் மனம் இன்னும் எனக்கு வரவில்லை. 

அதிலும், அடுத்த பெண்களின் குடும்பவாழ்க்கைவரை கீழ்த்தரமாய் விமர்சிக்கும் அவரை நான் விமர்சனம் செய்ததில் அவர் என்னை ப்ளாக் செய்தது மகிழ்ச்சியே.

இணையம் தந்த மாபெரும் பரிசு.

என் மனைவியே என்னைப்பற்றி உயர்வாய்ச் சொல்லும் ஒரு விஷயம்.
இறைவன் எனக்களித்த வேடங்களில், அண்ணன், அப்பா என்ற இரண்டு வேடங்களை மிகச் சிறப்பாகச் செய்பவன் நான். ஏனெனில், நான் ரசிக்கும் நிமிடங்கள் அவை.

பேசாமல் நான் உங்களுக்குத் தங்கையாய்ப் பிறந்திருக்கலாம் என்று அவளே பலமுறை ஆதங்கமாய்ச் சொன்னதுண்டு!

எனக்கு நூறு தம்பி தங்கைகளும், ஆயிரம் குழந்தைகளும் கிடைத்திருந்தாலும்,  போதும் என்று சொல்லியிருப்பேன் என்று தோன்றவில்லை.

அப்படி, இணையத்தில் என்னை அண்ணா என்று அழைத்து, என்னுடன் பல அந்தரங்கமானவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்ட இளைய சகோதரர் சுரேஷ் குமார்,  
சகோதரி என்ற அழைப்புக்கு, என் கூடப் பிறந்தவராகவே மாறிவிட்ட என் தங்கை சங்கீதா
சகோதரர் Yoda
சகோதரி ராகமாலினி
சொல்லவே தேவையற்ற தங்கை யசோதா
இவர்கள் என் வரம் என்றால்,
என்னை  அன்புடன் சித்தப்பா என்றழைத்த ரேணுகா
அப்பா என்று அன்பாய் அழைத்த ஸ்ரீ 
இவர்கள் எனக்கான மாபெரும் பரிசு.

இந்த உறவுகள் ஒன்றுமே குறையாமல் என் வாழும்காலம்வரை தொடர இறை அருள வேண்டுகிறேன்.

இந்த உணர்ச்சிமயம் நகைப்புக்குரியதாகவே தோன்றக்கூடும்- இருப்பினும், emotional idiot ஆக இருக்கவே எனக்கு விருப்பம் வாழ்வின் பல நேரங்களில்!

இந்தப் பதிவுக்கென்ன அவசியம் இப்போது?


புத்தாண்டு பிறக்கும்போதெல்லாம், ஒரு தீர்மானம் செய்துகொள்வதுண்டு. தீர்மானம் ஏதும் செய்வதில்லை என்ற தீர்மானங்கள் உட்பட!

இந்த வருடம், இணையத்தை விட்டு ஒதுங்கி இருக்கலாம் என்று தீர்மானம்.

தவறாமல் டைரி எழுதுவது,
எதற்கும் காலம் தாழ்த்தாமை,
பொய்யே சொல்லாத வாழ்க்கை என்ற,
என் முந்தைய, திரும்பத்திரும்ப சுழற்சியில் வரும் ஆண்டுத் தீர்மானங்களின் வரிசையில் இதையும் சேர்க்குமுன், என் மனம் நினைப்பதைச் சொல்ல வந்த பதிவு இது.

இதில் யார் பெயராவது விட்டுப் போயிருந்தால், இப்போதே இதைப் பதிக்கவேண்டும் என்ற என் பிடிவாத அவசரம் காரணமேயன்றி, முக்கியத்துவம் இன்மையால் அல்ல.

எனவே, இந்த நன்றியறிக்கை மாறுதலுக்கு உட்பட்டது.

அனைவருக்கும் நன்றி, என் மன ஆழத்திலிருந்து!!

DP யில் முறைக்கும் என் மீசைக்காரப் பாட்டனுக்கும், தமிழைப் புகட்டிய என் தமிழய்யாவுக்கும் என் சிரம் தாழ்ந்த வணக்கம்!