Thursday, 18 December 2014

சொல்லாமலே!!




பூக்கள் சொல்லியா வண்டு வரும்?
கிளைகள் தூதுவிட்டா தென்றல் வரும்,
நிலவின் அழைப்பிலா மேகம் வரும், -எனில்
சொன்னால் மட்டுமா காதல் வரும்?”
எப்படி இருக்கு ரவி?  என்று கம்மிய குரலில் கேட்டாள் லலிதா!

என்னடி ஆச்சு உனக்கு, திடீர்ன்னு இப்படி ஆய்ட்டே,
நமக்கெல்லாம் கவிதைன்னா,
போன தையில் திருமணம்,
இந்தத் தையில் குழந்தை,
இரண்டு தைகளுக்கிடையே
ஏதோ நடந்ததால்!
இப்படி, சொல்லவந்ததை நேரா சொல்றதுதான். இதுக்கு எதுக்கு நிலா மேகம்ன்னு வார்த்தை விரயம்.” - இது ரவி.

கேட்டுக்கொண்டிருந்த சுதா, கண்ணீர் வரச் சிரித்தாள். சட்டென்று முகம் மாற விருட்டென்று நகர்ந்து போனாள் லலிதா.

சமீப காலமாக அடிக்கடி இப்படி நடக்கிறது. 
பொதுவாக ரவிதான் இப்படி கதை, கவிதை என்று சுற்றிக்கொண்டிருப்பான். அப்போதெல்லாம் லலிதா, “ஏண்டா இப்படி சீரியஸ்னெஸ் இல்லாம இருக்கே, C.A. படிக்கறவனுக்கு இந்த இலக்கியமெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது தம்பி ன்னு மண்டையிலேயே  குட்டுவாள். ஆனால் சமீப காலமாக லலிதாவின் போக்கே மாறிக்கொண்டு வருவது கண்கூடாகத் தெரிகிறது.

ரவிக்கும் லலிதாவுக்கும் மூன்று வருடமாகத்தான் பழக்கம். CA படிப்பதற்கென்று சேலத்திலிருந்து சென்னைக்கு மாறுதல் வாங்கிவந்த ஒரே வாரத்தில் லலிதாவுக்கு அறிமுகம் ஆனான் ரவி.

இரவு பகலாக இயங்கும் இன்ஸ்டிட்யூட் நூலகத்தில், அக்கம் பக்கம் கொலை விழுந்தால்கூட நிமிர்ந்து பார்க்காத நெருப்புக் கோழிகள் புத்தகத்துக்குள் தலை புதைத்து உட்கார்ந்திருக்கும்.
ரவி, வரும்போதே, “மாம்ஸ், குட் ஈவினிங் என்று சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே வருவான். லைப்ரரியன் சார் என்றே எல்லோரும் கூப்பிடும் இடத்தில் மாம்ஸ் என்ற அழைப்பு புதுசு.  
காஸ்டிங்ல எவனுமே சீண்டாம ஏதாவது புக் இருந்தா குடு மாம்ஸ்!” அப்படின்னு ரவி கேட்ட நாளில்தான் லலிதா முதல் முதலாக அவனை நிமிர்ந்தது பார்த்து சிரித்தாள். 
அதற்குப் பின் அவர்களின் சிரிப்பு சத்தத்துக்கு அந்த லைப்ரரியே பயந்தது.

வாடி,  பாம்புங்கல்லாம் உஷ் உஷ்ன்னு சீற ஆரம்பிச்சுடும், நாம ஒரு டீ அடிக்கப் போவோம்ன்னு கிளம்புவது சகஜமானது. ராத்திரி பத்து மணிக்கு blow hot blow coldல் ஐஸ் கிரீம் வாங்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்தால், அநேகமாக, பன்னிரண்டு மணிக்குத்தான் வீடு போகும் நினைப்பே வரும். அதுவும், ஸ்டெல்லா மாரிஸ் மாணவிலலிதாவின்  சித்தி மகள் சுதாவும் சேர்ந்துகொண்டால், கேட்கவே வேண்டாம்.

சத்யம் தியேட்டர் இடைவேளையில் கேக் வெட்டிக் கொண்டாடும் பிறந்தநாட்களும், அண்ணா மேம்பாலத்தில் நள்ளிரவில் புத்தாண்டு சரவெடியும், C.A. மாணவர்களின் கெட்ட வார்த்தைகள்.

புத்தாண்டு பிறப்பதுகூடத் தெரியாமல் புத்தகத்தில் ஊரும் புழுக்கள்.

சித்தப்பா வீட்டில் தங்கிப் படிக்கும் ரவிக்கு, லலிதாவின் பைக்கில் உட்கார்ந்து செல்வதில் எந்த ஈகோவும் இருந்ததில்லை. 
சமயத்தில், சுதாவையும் சுமந்துகொண்டு, மூவரும் ECR ரோட்டில் பறப்பதுவும் உண்டு.
ஆனால், அவர்களுக்குள் நட்பைத் தாண்டி எதுவும் நுழைந்ததில்லை. நான் டிக்கெட் வாங்கினால் நீ ஐஸ் கிரீம்,  நீ டின்னர் என்று பங்குபோட்டு சினிமா போவது வாரம் தவறாது நடக்கும்.

தினசரி மாலை இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரமே படித்து, இரண்டுபேருமே, ஆல் இந்தியா ரேங்க் வாங்கியது மற்றவர்களின் பொறாமை ஆச்சர்யம்!

இண்டர் முடித்து, பைனல் தேர்வு முடிவுகள் நெருங்கும் சமயம், தவிர்க்க முடியாமல், ரவி தன் மாமன் மகளை நிச்சயம் செய்யப் போகும்போதுகூட, ரயில் ஏற்றிவிட வந்தவள் லலிதாதான்.

சுதாவே பலமுறை தனிமையில் கேட்டதுண்டு,
ஏண்டி, அவன் ஐயங்காரா இருந்திருந்தா, ப்ரொபோஸ் பண்ணியிருப்பாயா?”
இல்லைடி எங்களுக்குள்ளே அப்படித் தோன்றியதே இல்லை.
அப்படித் தோணும்போது, கண்டிப்பாக ஜாதி பார்க்குமளவு நாங்க ரெண்டுபேருமே முட்டாள்கள் இல்லை.

ரவி ஒரு சுவாரஸ்யமான ஆள். தினம் தினம் மாறும் ரசனைகள்.

ஒரு நாள் டென்னிஸ் கிளாஸ, அடுத்தநாளே, வயலின் கிளாஸ். திடீர்ன்னு, சிற்றரங்கத்துல நாடகம், அடையாறுல, ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி உரையாடல். இப்படி கொஞ்சம் தரம் பிரிக்கறதுல சிரமமான ஆளு. இருந்த மாதிரி இஸ்க்கான், கர்நாடக சங்கீதம்ன்னு ஒரு ஆச்சர்யப் புதையல்.
இதுக்கெல்லாம், எங்கிருந்து நேரம் கிடைக்குதுன்னு எல்லாருக்குமே ஆச்சர்யம்.

நிச்சயதார்த்தம் முடித்து வந்து, அடுத்த வாரம் போன lady hawk படத்துல, வழக்கம்போல் ரவி தோளில் தலை சாய்த்துப் படம் பார்த்த லலிதா கண்ணில் மாலை மாலையாகக் கண்ணீர். தோள்பட்டை ஈரமானது கண்டு ரவியும், சுதாவும் கேட்டபோதுகூட, படத்தில் வந்த காதல் சோகக் காட்சிகள் தன்னை உருக்கிவிட்டதாக சமாளித்தாள் லலிதா.

எப்போதுமே, காதல் காட்சிகளை நக்கலான சிரிப்போடு பார்க்கும் லலிதாவின் அந்த மாறுதல் ரவிக்கு புதிராக இருந்தது.

அடுத்து வந்த இரு மாதங்களில் சம்பந்தமே இல்லாமல் லலிதா கோபப்படுவது இருவருக்குமே புரிந்தது.

எதிர்பார்த்தது போலவே, இருவருமே, மிக நல்ல மதிப்பெண் பெற்றுத் தேர்வாகியிருந்தார்கள். வழக்கம்போல், சர்ட்டிபிகேட் எல்லாம் லலிதா வீட்டில் வைத்துவிட்டு, முட்டுக்காடு போனபோது, சுதா மெதுவாக ஆரம்பித்தாள்.
ரவி, லலிதாவைப் பத்தி என்ன நினைக்கறே?”
என்னடி புதுசா கேக்கறே,  இப்போ ஏனோ அடிக்கடி கோபப்படறா, symptoms எல்லாம் பார்த்தா, லவ் பண்ற மாதிரி இருக்கு. ஆனா அவளுக்கு அதுலல்லாம் நம்பிக்கையே கிடையாது.

தூரத்தில் தனித்து உட்கார்ந்திருந்த லலிதாவை திரும்பிப் பார்த்த சுதா, மெல்லச் சொன்னாள்.
ஆமா, ரவி, அவ லவ் பண்றா!

என்னடி, நீ போட்ட குண்டைவிட பெரிசா இருக்கு? இவளுக்கு யாரு கமலஹாசனா?”
லூசு மாதிரி உளராத ரவி, அவ உன்னைத்தான் லவ் பண்றா!

ஒரு நிமிஷம் அறை வாங்கிய குழந்தை மாதிரி திகைச்சுப் போய் நின்னான் ரவி.
இது விளையாட்டில்லை சுதா, முட்டாள்தனமாப் பேசாதே!
போடா முட்டாள். நீதான் ஒரு பொண்ணோட மனசே புரியாத மடையன். எல்லாமே வாயைத் திறந்து சொல்லணுமா உனக்கு?”
ப்ளீஸ் சுதா, பேத்தாதே. எங்க ரிலேசன்ஷிப் எனக்குத் தெரியும். நீ வந்த இடத்துல ஏதாவது உளராம இரு.
கையைப் பிடித்த சுதா, அமைதியாகச் சொன்னாள். காலைல புறப்படும்போதே, உன்கிட்ட என்னை பேசச் சொன்னதே அவள்தான்.

தலையில் கை வைத்து அப்படியே உட்கார்ந்தான் ரவி.
இது ultimate stupidity.”
ஏற்கனவே என்னென்ன நடந்திருக்கு!  இது எத்தனைபேர் விருப்பம், எத்தனைபேர் வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட முடிவு என்பது உனக்குத் தெரியாதா? இந்த கல்யாண ஏற்பாட்டால எத்தனை குழப்பம், ஒரு உயிரான நட்பை இழந்தது போதும் சுதா. இவளையும் நான் இழக்க விரும்பலை. நல்லவேளை இப்போவாவது நீ சொன்னே, நான் அவகிட்டையே பேசறேன் வான்னு அவளை இழுத்துக்கொண்டு லலிதாவிடம் வந்தான் ரவி.

லலி, இந்த லூசு ஏதோ உளறுது அது உண்மையா?”
மௌனமாகத் .தலை அசைத்தாள் லலிதா. நம்பமுடியாமல் அவளை ஒரு நிமிடம் உத்துப் பார்த்தான் ரவி.

லலி, ப்ளீஸ் விளையாடாதே. ஜோக்தானே பண்றீங்க ரெண்டு பேரும்?.

சீறி வெடித்தாள் லலிதா, “உனக்கு எல்லாமே ஜோக்தான் ரவி. என்னைக்குமே வலி பெண்களுக்குத்தான்.

அயர்ந்துபோனான் ரவி.

என்னைக்காவது, நான் ஆண், நீ பெண் அப்படிங்கறதை நாம உணர்ற அளவில் நாம் நடந்திருக்கோமா? நாம் நல்ல ப்ரெண்ட்ஸ். அதுதானே உண்மை. இப்போ என்னடி இது திடீர் விபரீதம்?”
ஏற்கனவே நடந்து முடிஞ்ச விபரீதம் போதும் லலி. உன்னையும் இழக்க வெச்சுடாதே.
தலையை தடவிக்கொடுத்த ரவியின் கையைத் தட்டி விட்டாள் லலிதா.

இப்படிப் பூனைக்குட்டி மாதிரி பண்ணிவச்சுட்டு, இப்போ ஒன்னுமே புரியாத மாதிரி பேசாதே ரவி.

சுது, நீங்க ரெண்டு பேரும்தானே விடியவிடிய என்னோடு பேசி ஊருக்கு அனுப்பிவைத்தீர்கள்? ஏற்கனவே சிவா என் மூஞ்சியிலயே விழிக்கமாட்டேன்னு சொல்றான், இதுல நீ வேறையா?”

ஆமாடா, எப்போவுமே எல்லா ஆம்பளைங்களும் தங்களை மட்டும்தான் வெச்சு யோசிப்பாங்க. அப்புறம் நீ மட்டும் எப்படி வேற மாதிரி பேசுவே?”

இப்படி பொதுவா பேசாதே. உன்கிட்டே அந்த மாதிரி என்னைக்காவது நடந்திருக்கேனா? அப்படியே ஏதும் இருந்தாலும், நீ முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாமே? என்னை ரயில் ஏத்திவிட்டதே நீதானடி?”

பொண்ணுங்களை இம்ப்ரெஸ் பண்ற மாதிரி எல்லாமே பண்ணிட்டு, கடைசியில ஒன்னுமே புரியாதமாதிரி நடிக்கவும் ஒரு மனசு வேணும் ரவி.
எப்படியும் ஊருக்குப் போயிட்டு என் ரவியாத் திரும்பி வருவேன்னு நம்பினேன்டா.
முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழும் லலிதாவை நம்பவே முடியாமல் பார்த்தான் ரவி.

இது எப்படி சாத்தியம்பழகிய இத்தனை நாட்களில் ஒருபார்வை கூட அப்படி ரெண்டு பேருமே பார்த்ததில்லையே. இந்த விபரீதம் எப்படி?

அவ மனசுக்குள்ளே இந்த எண்ணம்  எப்போதுமே இருந்திருக்கு. இப்போ உனக்கு கல்யாணம் அப்படிங்கற நிலைமை வந்ததும்தான் அவளுக்கே உறைத்திருக்கிறது. உன்னை இழந்துவிடுவோம் என்பது புரிந்திருக்கிறது.

இதில் இழப்பு எங்கிருந்து வருது சுது, கடைசி வரை நட்பாய் இருக்கமுடியாதா? அதில் என்ன இடைஞ்சல் வரப்போகிறது? என்னைக் கல்யாணம் செய்பவளுக்கு என் நட்பைப் புரியவைக்க முடியும். அவளுக்கும் அது சாத்தியமே! காலம் முழுவதும் இதே நட்பு சாத்தியம் என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

விடு சுதா, அவன் புரியாத மாதிரி நடிக்கிறான்
சொன்ன வேகத்தில், வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் போனவளை நம்பமுடியாமல் பார்த்தான் ரவி.

அதன்பின் சுதா பேசிய எல்லாமே லலிதாவை நியாயப்படுத்துவதாகவே இருந்தது.

இரண்டு கொடுமையான மாதங்கள். 
என்ன செய்வதென்றே தெரியாத திகைப்பில் நகர்ந்தன நாட்கள்.

அதன்பின் அன்றுதான், இன்விடேசன் கொடுக்க, சுதாவை வழக்கமான ரெஸ்டாரண்டில் சந்தித்தான் ரவி.

நீ ஒரு ஹிப்போக்ரேட் ரவி! உனக்கு எல்லாமே ஒரு விளையாட்டு. 

எனக்குப்புரியவில்லைன்னு சொல்லிக்கற அளவுக்கு நீ ஒன்னும் முட்டாள் இல்லைன்னு உனக்கே தெரியும்.

ஒரு பெண்ணோட உணர்ச்சிகள வார்த்தையாக் கேட்டுத்தான் புரிஞ்சுக்கமுடியும்ன்னு நீ சொல்லாதே! உன்னோட எல்லா செயல்களுக்கும் அடுத்தவங்கள இம்ப்ரஸ் பண்ணனும்ங்கற நோக்கமே இல்லையா? 
இத என்னை நம்பச்சொல்றியா ? யூ ஆர் எ கிரிமினல் பாஸ்டர்ட்!
கோபத்தில் குரல் உடைந்துபோனது சுதாவுக்கு.

இருவருக்கும் இடையே கிடந்தது ரவியின் கல்யாணப்பத்திரிக்கை

"ரவி, உனக்கும் எனக்கும் லலிதாவின் பிடிவாதம் தெரியும். இதை,அவள் உன் நிச்சயதார்த்ததுக்கு முன் என்னிடமாவது சொல்லியிருந்தால்எப்படியாவது மாற்றியிருக்கலாம். இப்போது வேறு வழியே இல்லையா" என்று சுதா பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே,லலிதா வந்து சேர்ந்தாள்.

விடு சுதா, அவன் C.A.படிப்பதற்கு மட்டும் என்னை உபயோகித்துக்கொண்டது எனக்கு இப்போதுதான் புரிகிறது. இனி என் வாழ்வில் எந்த ஆணுக்கும் இடமில்லை.
இதைச் சொன்ன லலிதா, அத்தனை நாட்களும், அவள் வீட்டில் இருந்த ரவியின் சர்டிபிகேட்டை அவன் மீது எறிந்தாள். 

இதைக் காட்டித்தானே, அந்தப் பெண்ணை மயக்கினாய், மகராசனாக இனி அவளோடு வாழ் என்று, ஆக்ரோஷமும், அழுகையுமாய், எழுந்த லலிதாவை, தோளைப் பிடித்து வலுவாய் அழுத்தி உட்கார வைத்தான் ரவி.

என் இந்தப் பட்டத்தை மூலதனமாய் வைத்துப் பிழைக்கும் பிழையை என் வாழ்வில் நான் செய்யமாட்டேன். இதில் பாதிக்குமேலான உழைப்பு உன்னுடையது 
அவர்கள் சுதாரிக்குமுன் தன் C.A. சர்டிபிகேட்டை சுக்கல் சுக்கலாய் கிழித்து லலிதாவின் கையில் வைத்தவன், சுதாவின் முன் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, வெளியேறி இருளில் கலந்து போனான்.


அதன்பின் இருபது  ஆண்டுகள் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் கழிந்தபின், இன்று, எதேர்ச்சையாய் இன்ஸ்டிட்யூட் வந்த ரவி, எதிரில் படி இறங்கி வந்தவளை நம்பமுடியாது பார்த்தான்.

லலிதா

அதே வனப்புக் குலையாத வடிவம். இருபது ஆண்டுகள் அவளிடம் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை

எப்படி இருக்கே லலி, தயக்கமாய்க் கேட்டான் ரவி.

பார்க்கிறாயே ரவி, அப்படியேதான் இருக்கிறேன். வா, ஒரு காபி குடித்துக்கொண்டே பேசுவோம்!

கார் ஏறி, அவர்களுக்கு மிகப்பிடித்த, கன்னிமாரா வரும்வரை, காரில் மெல்லிய சங்கீதம் தவிர வேறு பேச்சில்லை.

காபியைக் குடித்தபடி, தான் தொழிலில் அடைந்த உயரங்களையும், போனவாரம்கூட, ஒரு I.T. Tribunal வென்றதையும் உற்சாகமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் லலிதா. 
அதே சிரிப்பு,அதே குதூகலக் குரல். 
காலயந்திரம் இருபது வருடம் பின்னோக்கி நகர்ந்ததுபோல் இருந்தது ரவிக்கு. அவள் உற்சாகம் அவன் மனதில் இருந்த முள்ளை நீக்கியதுபோல் இருந்தாலும், அவள் தன்னைப் பற்றி, தன் குடும்பம் பற்றி, எதுவுமே விசாரிக்காதது உறுத்தலாகவே இருந்தது.


ஒருமணி நேரம் போனதே தெரியாமல் போனது. அவனை மீண்டும் அவனது காரை எடுக்க இறக்கிவிட வரும் வழியில் அடக்கமுடியாமல் கேட்டேவிட்டான் ரவி.

உன் கணவரைப் பற்றி எதுவுமே சொல்லவில்லை லலி, என்னைப் பற்றியும் எதுவுமே விசாரிக்கவில்லை. இன்னும் உன் கோபம் தீரவில்லையா?”

ஆழமாக அவனை உற்றுப்பார்த்த லலிதா, இடது கையால் அவன் கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டே, காரை நிறுத்தும்வரை எதுவும் பேசாமல் வந்தாள்.

காரை நிறுத்தியபின், மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள்.

எனக்குத் தெரியும் ரவி

நீ C.A. ப்ராக்டிஸ் பண்ணவில்லை என்பதுவும், இப்போது நீ எங்கிருக்கிறாய் என்பதுவும்.

உன் குடும்ப வாழ்க்கை பற்றி நான் விசாரிப்பது நாகரீகமல்ல. 
எனக்குப் பிடிக்காததை நான் கேட்க விரும்பவில்லை".

நடந்த எதையும் நம்மால் மாற்றி எழுதமுடியாது.

என் கணவன் நீதான் ரவி, நான் சாகும்வரை.

எனக்கு முன் நீ போகமாட்டாய். அது எனக்குத் தெரியும். 
உனக்கு நான் போன தகவல் நிச்சயம் என்றாவது வரும். அது என் பொறுப்பு. 

அப்போது, நீ வந்து எனக்குக் கொள்ளி மட்டும் வைத்துவிட்டுப்போ.

அந்த ஒன்றுக்காக மட்டும்தான் நான் காத்திருக்கிறேன். 

 Take care ரவி!

திகைத்து நின்ற ரவியைப் பார்த்து புன்னகைத்தவள் போய் வெகுநேரம் உணர்வின்றி நின்றான் ரவி.