Wednesday, 27 April 2016

இப்படித்தான் நடந்தது அந்த நேர்காணல்!


போனவருடம், திடுதிப்பென்று ஒரு முடிவெடுத்து, கோவைக்கு சட்டிபானை தூக்கியபோது, எல்லாப் பள்ளிகளிலும் கடைசி பெல் அடித்துக் கதவைச் சார்த்திவிட்டார்கள்!

"இந்த ஆள் எப்போ உருப்படியா யோசிச்சு முடிவெடுத்திருக்காரு, 
பேய்க்கு வாழ்க்கைப்பட்டாச்சு. இனி புளியமரத்துக்கு பயந்து என்ன பலன்?"

முந்தைய நாள் சாயங்காலம் வீடு பார்த்து மறுநாள் பால் காய்ச்சும்போது என்னையும் மனசுக்குள்ள காய்ச்சிக்கிட்டிருந்த மாலையிட்ட மங்கை,

இருபத்தஞ்சு வருஷம் முன்னாடி தன்னோடு கல்லூரியில் படித்த ஒரு நண்பரைப் பிடித்து ஓரளவு நல்ல பள்ளியில் மகனுக்கு இடம் வாங்கிவிட்டார்!

வழக்கம்போல பையன் படிக்கற பள்ளிக்கூடம் இருக்கற திசைகூடத் தெரியாமல் ஆஃபீஸையும் டவிட்டரையும் கட்டிக்கொண்டு அழுதே ஒரு வருடத்தை ஓட்டிவிட்டேன்!

அப்படியே இன்னும் நாலு வருஷம் ஓடிடும்ன்ற மூடநம்பிக்கைக்குப் பால் ஊத்தறமாதிரி ஒரு ஃபோன்!

"நாளைக்கு பேரண்ட்ஸ் மீட்! கண்டிப்பா காலைல பத்து மணிக்கு வந்துடுங்க!"
பேசிய தேன் குரல் நயன்தாராவை நியாபகப்படுத்த,
மறுநாள் (எப்போதும்போல்) வேலைவெட்டி இல்லாததால, டக் இன் பண்ணி, ஷூ எல்லாம் போட்டுக்கிட்டு ஸ்கூலுக்கு வழி விசாரிச்சுக்கிட்டுப்போனா, மாட்டு மூ.. மாதிரி ஒரு டீயக் கொடுத்தது அறுபது வயசு ஆயா!

நம்மளமாதிரியே, நயன்தாராவப் பார்க்க பெண்டாட்டியை விட்டுத் தனியே வந்த அத்தனை ஆண்களும் பேயறஞ்சு நிற்க, ஏரியாவில் கடும் வறட்சி!

ஏசி ரூம்ல உட்காரவெச்சு, அடுத்த ஆப்பு அழகா எறங்குச்சு!

"அடுத்த வருஷத்திலிருந்து எட்டு, ஒன்பதாம் வகுப்புக்கு மதியம் பனிரெண்டு டு ஆறு மணிவரை வகுப்பு!"

ஏற்கனவே ஏகக் கடுப்பு!

இதில் சாயங்காலம் கிரிக்கெட் விளையாடக் கம்பெனி இல்லாதுபோகும்ங்கற சொந்தக்கவலை!

"போங்கடா! நீங்களும் உங்க ஸ்கூலும்!
எனக்கு இந்த நிமிஷமே டீசி வேணும்"ன்னு மல்லுக்கு நின்னு டீசி வாங்கிக்கிட்டு வீட்டுப்படியேற, வழக்கமான கேள்வி
"உங்களுக்கு கொஞ்சமாச்சும் அறிவிருக்கா?" 

பத்தாயிரத்து சொச்சம் தடவைபோல, இப்பவும் அந்தக்கேள்விய சாய்ஸுல விட்டுட்டு,
"சோத்தப்போடுடி பசிக்குது"

"பையனுக்கு அட்மிஷன் வாங்குவீங்களோ, இல்லை பொழுதுக்கும் கிரிக்கெட் விளையாடுவீங்களோ எனக்குத் தெரியாது!" சோற்றோடு அர்ச்சனையும்!

தெரியும்,நானும் பையனும் கிரிக்கெட் விளையாடத்தான் ப்ரிஃபர் பண்ணுவோம்ன்னு!

மறுநாளே முனகிக்கிட்டே போய் கோவையில் பல கிளைகளைக்கொண்ட, வசந்த அண்ட் கோ இல்லைங்க,  ஒரு பெரிய ஸ்கூலில்  அப்ளிகேசன் வாங்கிட்டுவந்து என் கையில் திணிச்சாங்க!

"ஐயா சாமி! இது வீட்டுக்குப் பக்கத்துல இருக்கற நல்ல ஸ்கூல்!"
"சனிக்கிழமை எண்ட்ரன்ஸ் டெஸ்ட். எப்படியோ பையனைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய் அட்மிஷன் வாங்கிட்டு வாங்க!+ -  இது எனக்கு!

"இங்க ஏதாவது லூசுத்தனம் பண்ணி அட்மிஷன் கெடைக்கல, சோறு கிடையாது ஜாக்கிரதை!" - இதுவும் எனக்குத்தான்! பையனுக்குச் சொல்றமாதிரி!

சனிக்கிழமை காலைல ஒன்பதரை மணி டெஸ்ட்டுக்கு நானும் பையனும் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போது மணி ஒன்பதே முக்கால்!

வேண்டாவெறுப்பாய்ப் பள்ளிக்கூடம் போனால், அமலாபால் ரேஞ்சுக்கு ஒரு ஸ்டாஃப்!
பையன் ஃபஸ்ட் ஃப்ளோர்ல டெஸ்ட் எழுதட்டும், நீங்க இங்க உட்காருங்கன்னு ஒரு ஹாலைக் காட்ட, அங்கே திருப்பதி தரிசனக் கூட்டம் போல ஒரு ஜனத்திரள்!

இங்க இடம் இல்லை போல, நான் உங்ககூடவே உட்கார்ந்துக்கவா?
சும்மா ஜொல்லி சீ சொல்லிப்பார்த்தேன்!

அதுக்குள்ள ஒரு கிராதகன் ஒரு சேரைக் கொண்டுவந்து போட்டான் படுபாவி!

வெய்ட் பண்ணுங்க! கூப்பிடுவாங்கன்னு சொல்லிட்டு அமலாபால் நகர, சூழ்நிலையே சோகமாய்டுச்சு!

பத்தாவது நிமிஷம், இன்னொரு குயில் கூவுச்சு!
" ஃபர்ஸ்ட் ஸ்டாண்டர்ட் அட்மிஷன் பேரண்ட்ஸ் எல்லாம் வாங்க!"
பாதி கும்பல் கோவிந்தான்னு எந்திரிச்சுப் போச்சு!

இப்படியே ஒவ்வொரு வகுப்பாய்க் கூப்பிட, எட்டாம் வகுப்புன்னு கூப்பிடும்போது நானும் இன்னொரு மாமாவும் மட்டும்!

அதுக்கு அமலாபால் விளக்கம் வேறு! "பொதுவா எய்த் ஸ்டாண்டார்ட்ல ஸ்கூல் மாத்தற ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டாங்க!"
மாமா பாவம் கண்ணுல ஜலம் வெச்சுண்டார்!
அவருக்கும் சாப்பாடு பிரச்னைபோல!

ஒருவழியா எங்களையும் அடுத்த ப்ளாக் போகச்சொன்னாங்க!

அங்கே பெரிய போர்ட்!

Parents interface! 

எங்களுக்கு ஆறாம் எண் அறை!

அப்போதுதான் தெரியும் எனக்கு, எனக்கும் இண்டர்வ்யூன்னு!

மனசுக்குள்ள பெண்டாட்டிக்கு சாபமெல்லாம் விட்டுக்கிட்டு உட்கார்ந்திருக்க, முதலில் மாமா உள்ளே போனார்!

கிடைத்த கேப்ல உள்ள பார்த்தா நாலஞ்சு சேலை தெரிஞ்சுது!

சிக்கினான்டா சிவனாண்டின்னு நெனைச்சாலும், கொஞ்சம் டீசண்டா ட்ரஸ் பண்ணிக்கிட்டு வந்திருக்கலாமோன்னு தோணிச்சு!

பெரிய ஆஃபீஸர் ஜெனரல் மாதிரி ட்ரஸ் பண்ணிக்கிட்டு உள்ளே போன மாமா ரெண்டே நிமிஷத்துல சோகமா வந்தாரு!

வாசல்ல இருந்த துவாரபாலகி, "yes! You may go in Sir!"

நடுங்கித் தொலைத்த கையை மறைத்துக்கொண்டு கதவைத் தள்ள..
ஆஹா! என்ன ஒரு காட்சி!


ஐந்து பெண்கள் கொண்ட இண்டர்வ்யூ பேனல் என்முன்னால்!

விதி விட்ட வழி! என்று உள்ளே போனேன்!

இனி, நடந்த உரையாடலின் தமிழாக்கம்!

"பெயர்?"
"T.K. சிவபாலன்!"

"மாணவர் பெயர்?"
"அதுதாங்க!"

"ஓ! அது என்ன இரட்டை இனிசியல்? ஏதாவது நியூமராலஜியா?"
"இல்லை! அப்பா, அம்மா பெயரின் முதல் எழுத்து! எங்கள் கூட்டுத் தயாரிப்புதானே குழந்தை!"

சின்னப் புன்னகைகள் போதுமானதாக இருந்தது எனக்குள் இருக்கும் கிறுக்கன் விழிக்க!

"ஏன் ஸ்கூல் மாத்தறீங்க?"
"போன வருஷம்தான் கோவை வந்தோம்! கடைசி நேரம்ங்கறதால எங்களுக்கு வேறு சாய்ஸ் எதுவும் இல்லை!
உங்க ஸ்கூல் பத்திக் கேள்விப்பட்டதும், இவனை மட்டுமல்ல, இனி ஒரு மகன் பிறந்தாலும் இந்த ஸ்கூல்லதான் சேர்க்கறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்!
அதுதான்!"

"சரி! வேற காரணம் சொல்லுங்க!"
"அந்த ஸ்கூல்ல ஷிஃப்ட் முறை அறிமுகம் அடுத்த வருடம்!
சாப்பிடுற, விளையாடுற நேரமெல்லாம் ஸ்கூல்ல இருக்கணும்! அந்த டைமிங் எனக்குப் பிடிக்கல!
மேலும் உங்கள் பள்ளி வீட்டிலிருந்து நடந்துவரும் தூரம்!"

"அடுத்த வருஷம் நாங்க ஷிஃப்ட் சிஸ்டம் கொண்டுவந்தா என்ன செய்வீங்க?"
"கண்டிப்பாக வேற ஸ்கூல் பார்த்துடுவேன்! பசங்களோட மற்ற திறமைகளைப் பாதிக்கும் படிப்பு கல்வியில் சேராது என்பது என் கருத்து!"

"பையனைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்!"
"நிச்சயமாக புத்திசாலிப்பையன்!
சராசரிக்கு மேலான மாணவன்!
இசையிலும் ஃபோட்டோகிராஃபியிலும் தற்போதைக்கு ஈடுபாடு! அவனிடமிருக்கும் சிறந்தவற்றை உங்கள் பள்ளி கண்டெடுக்கும் என்று நம்புகிறேன்."

"உங்கள் பையன் என்ன ஆகவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?"
"அப்படி எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை! அவன் என்ன ஆக விரும்புகிறானோ அதன் சாதக பாதகங்களை அவனிடம் சொல்லி, அவனை அப்படியே ஆக உதவுவதே என் எதிர்பார்ப்பு!"

"நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?"
"ஆடிட்டர்!"

"உங்கள் துறைக்கு உங்கள் மகனை இழுக்கமாட்டீர்களா?"
"இல்லை! அதை எனக்கு என் தந்தை செய்யவில்லை!"

"பள்ளி என்ன செய்யவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?"
"பையனைப் படிப்பைப் பற்றி பயமுறுத்தாமல்  சொல்லிக்கொடுக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்!"

"வேறு ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா?"
"இல்லை! நீங்கள்தான் கேள்வி கேட்குமிடத்தில் இருக்கிறீர்கள்!" "உங்களுக்கு வேறு கேள்வி ஏதும் இல்லையா?"

"இல்லை! எங்கள் பள்ளி பற்றி நீங்கள் என்ன அறிவீர்கள்? புகழ்ச்சிக்காக இல்லாமல் நேர்மையாகச் சொல்லுங்கள்!"
"உங்கள் பள்ளியின் பாடத் திட்டங்கள் நன்றாக இருப்பதாகவும் ஒழுக்க விதிகளும்  நல்ல பண்புகளும் சொல்லித்தரப் படுவதாகவும் கேள்விப்பட்டேன்!"

"வேறு ஏதாவது?"

ஒரு சிறிய மௌனத்துக்குப்பின்..
சொல்லிவிடுவது என்று தீர்மானித்தேன்! வருவது வரட்டும்!

"இங்கு வரும்வரை தெரியாத ஒரு விஷயம், இந்தப் பள்ளி இத்தனை அழகிய ஆசிரியைகளைக் கொண்டிருக்கிறது என்பது! 
அதில் நீங்களும் ஒன்று!"

சின்ன அதிர்ச்சியும் திடுக்கிடலும் தொடர்ந்து ஒரு வெட்கப் புன்னகையும்!

"இங்கு உங்கள் பையனுக்கு இடம் கிடைக்காவிட்டால் வேறு எந்தப் பள்ளி உங்கள் தேர்வு?"
"இல்லை! இங்கேயே இடம் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்!"

"நன்றி! செவ்வாயன்று முடிவுகளை நோட்டீஸ் போர்டில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்!"
"அன்று எனக்கு அலுவலகம் இருக்கிறது! முடிந்தால் இன்றே சொல்லமுடியுமா?"

ஆச்சர்யமாக என்னைப் பார்த்தவர், ஒரு சிரிப்போடு சொன்னார்!

"அட்மிஷனுக்குப் பணம் கட்டிவிடுங்கள்! நான் ஆஃபீஸுக்குச் சொல்லிவிடுகிறேன்!"

சொல்லிக்கொண்டே மொபைலைக் கையில் எடுத்தார்!

அப்பாடா! மதியம் வீட்டு சாப்பாடு உறுதி!!!