Thursday, 29 September 2016

உலகின் முதல் மனிதன்!



நிதானமாக நடந்துகொண்டிருந்தான் ஆதாம்.

நேற்றுவரை இந்த உலகமே அவனுக்குச் சொந்தமானதுபோல் இருந்தது!
இன்றைக்கு விடிந்ததுமே எல்லாமே மாறியிருப்பதாகப்பட்டது!

தனக்கு சமமான தோழமையாகப்பட்ட சக உயிரினங்கள் எல்லாமே அந்நியப்பட்டுத் தெரிந்தன!

இவை எல்லாவற்றினும் நான் உயர்ந்தவன். இந்த உயிரினங்கள் எல்லாம் எனக்கு கீழானவை!
இந்த நினைப்பு அவனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது!

முதலில், எண்ணங்கள் என்பதே புதுமையானதாகத்தான் இருந்தது.

முன்கால்களை ஊன்றி நடக்காமல் பின்னங்கால்களால் மட்டும் நடக்க ஆரம்பித்து ஆயிரம் வருடங்கள் ஆகியிருக்கும்!

இப்போது முன்னங்கால்கள் முற்றாக வடிவம் மாறி, வலு குறைந்து தோளிலிருந்து தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன!

ஆனால் இதுவும் வசதியாகத்தான் இருக்கிறது!

நிமிர்ந்து நிற்பதும் நடப்பதும், முன்கால்கள் - சே! இனி இதை வேறு பெயரில்தான் சொல்ல வேண்டும் - கை என்று சொல்லுவோம் - மூலம் எதையும் எடுப்பதும் பறிப்பதும் என்று!

நான்கு கால்களில் நடக்கும் மற்ற உயிரினங்கள் பார்ப்பதைவிட உயரத்திலிருந்து பூமியைப் பார்க்கும் கோணம் மாறியதில் எல்லாமே வித்தியாசமாக, ஆனால் வசதியாக இருக்கிறது!

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடலில் மயிர் குறைந்து, ஒரு பளபளப்பும் நேர்த்தியும் வந்திருக்கிறது!


ஏன் நான் மட்டும் இப்படி வித்தியாசப்பட்டுப் போனேன்?

இதுதான் மற்ற உயிரினங்களை நான் அடிமைப்படுத்த இயற்கையோ, இறையோ எனக்கு வழங்கிய கொடையோ?

மனம் போன போக்கும் சிந்தனைகளும் முற்றிலும் புதுமையாக இருக்க, காலாற நடந்துகொண்டே இருந்தான் ஆதாம்!

இன்றைக்கு ஏதோ மாறப்போகிறது, ஒரு புதிய அனுபவம் நேரப்போகிறது என்று தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது!

பசிப்பதும், புசிப்பதும், செரிப்பதும் கழிவதும் என்று மற்ற உயிரினங்கள் செய்வது எல்லாமே செய்தாலும் நேற்று இரண்டு குரங்குகள் இணை சேர்வதைப் பார்க்க நேர்ந்ததிலிருந்து வேறொரு பசி அவனை வதைக்க ஆரம்பித்திருந்தது!

இந்தப் பசி வேறுவிதம்!

இது உடனே வடிகாலோ மாறுதலோ தேடாவிட்டாலும் இந்த தாபமும் தாகமும் தீராவிட்டால் என்ன ஆவோம் என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை!

தனக்கு நிகரான இன்னொரு உயிரைச் சேரும்வரை இந்த தாகம் தீரப்போவதில்லை!

தன்போல் ஒரு உயிரினத்தை இந்த வனமெங்கும் தேடி சலித்துவிட்டான்!
இதோ, கால்போன திசையில் தன்னைப்போல் ஒரு ஜீவனைத் தேடி நடந்துகொண்டிருக்கிறான்!

அந்த வனத்தில் இன்னொரு கோடியிலிருந்து அவனைப்போலவே இன்னொரு உருவம் சுற்றிலும் தேடிக்கொண்டே நடந்து வந்துகொண்டிருந்தது!

ஆனால் அது பெண் வடிவம்!

அதுவும் அவனைப்போல் தாபத்தோடும் தேடலோடும் வந்துகொண்டிருந்தது!

இடைவழியில் வழிமறித்து உறவுக்குக் கெஞ்சிய ஒரு குரங்கை சீறி விரட்டினாள்.
சீ போ! நான் உன்னிலும் உயர்ந்தவள்!
என்போல் ஒருவன் எனக்காக வருவான். நான் அவனோடு கூடி எங்களைப்போல் ஒரு இனத்தைப் படைப்பேன்!

நினைவுகள் மட்டுமே!
இது எத்தனைதூரம் சாத்தியம்?

பசித்த வயிறும் தகித்த உடலுமாக நடந்துவந்த அவளை விதியோ, இயற்கையோ, இறையோ, தற்செயலோ ஆதாம் இருந்த திசை நோக்கியே தள்ளிச் சென்றது!

தளர்நடை போட்டு வந்த ஆதாமின் கண்களில் திடீரெனத் தட்டுப்பட்டது அந்தப் பெண் வடிவம்!

இதோ, என்னைப்போல் ஒருத்தி!

இனி, என்னால் ஒரு புது உயிரினம் படைக்கமுடியும்!

சூரியன் ஒளியில் தகித்த பெண் வடிவம் அவனை உசுப்பியது!

ஒரே பாய்ச்சலில் ஓடிவந்து, பின்னாலிருந்து அவள் தோளைத் தொட்டான்!
திடுக்கிட்டுத் திரும்பிய ஏவாள் ஆவேசத்தோடு அவன் அணைப்பில் விழுந்தாள்.

இயற்கையும், பிற விலங்குகளும் வேடிக்கை பார்க்க, வெறிகொண்ட மிருகங்களாகப் பிணைந்தன இரு உடலும்!

அப்படியே கழிந்தன சில வருடங்கள்!
பசித்தபோது புசிப்பதும், நினைத்தபோது இணைவதும் என்று மிருக வாழ்வு!
பலன்களும் குறைவில்லை! அடுத்தடுத்து சில குழந்தைகள் குட்டிகளாய் மண்ணில் விழுந்து தன்போக்கில் வளர்ந்தன!

இருந்தும் ஏவாளுக்குள் இன்னதென்று புரியாத ஒரு குறை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது!

ஏதோ ஒன்று இன்னும் நடக்கவேண்டியிருப்பதாய் உள்மனம் கூறியது!
அன்று ஏதும் பேசாமல் வெளிச்சம் பரவ ஆரம்பித்த வேளையில் ஒரு புதிய திசையில் ஓடினாள்! மனதை சுண்டியிழுக்கும் ஒரு  அபூர்வமான வாசனை அந்த திசையிலிருந்துதான் வந்துகொண்டிருந்தது!

ஏதோ ஒரு அபூர்வமான கனி அங்கிருப்பதாய் உள்ளுணர்வு விரட்ட, வேறு எதையும் கண் திறந்து பார்க்காமல் ஓடினாள்! திடீரென்று எதிர்பட்டது அது!
ஒரு அழகிய பழத்தோட்டம்!
இதுவரை அவள் காணாத ஒரு கனி!
எட்டாத உயரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது!


அதன் வடிவமும் வண்ணமும் வாசனையும், அப்போதே அதை சாப்பிடத் தூண்டியது!

எத்தனை முயன்றும் அது அவளுக்கு எட்டாமலே வேடிக்கை காட்டியது!
பார்க்கப்பார்க்க, அத்தனை தோற்ற முயற்சிக்குப் பின்னும் அதை உண்ணும் ஆவல் கொஞ்சமும் குறையவில்லை!

வெறி பிடித்தவள் போல் ஆதாமைத் தேடி ஓடினாள்!

அவள் வந்த வேகமும் கோலமும் ஆதாமை உலுக்கியது!

எதுவும் சொல்லாமல் ஆதாமை இழுத்துக்கொண்டு செலுத்தப்பட்டவள் போல் ஓடினாள் ஈடன் தோட்டத்துக்கு!

போகும் வழியெங்கும் எதிர்ப்பட்ட எல்லா விலங்குகளும் போகாதே என்று வழிமறித்துக் கதறின.
எதுவும் ஏவாள் காதில் விழவில்லை!

பெண் இழுப்புக்கு ஓடிக்கொண்டிருந்த ஆதாமுக்கு, அவளைத் தவிர ஏதும் தெரியவில்லை!

எப்போது அவளை இணைவோம் என்ற தாபம் செலுத்த, போகுமிடம் தெரியாமலே ஓடிக்கொண்டிருந்தான்!

ஈடன் தோட்டம் வந்தேவிட்டது!

உயரே தொங்கிய கனி இப்போதே எனக்கு வேண்டும் என்ற ஏவாளின் நிபந்தனை அந்த நிமிடக் காமவேட்கைக்கு இடை நின்றது!

பாய்ந்து மரம் ஏறியவனை வளைத்துத் தடுத்தது காவலிருந்த அரவம்!
வேண்டாம் ஆதாம்! அதை உண்ணுவது இந்த உலகின் அழிவுக்கு உன் மூலம் வழிசெய்யும்!”  “தேவையயற்ற அறிவு அழிவுக்கே இட்டுச்செல்லும்- தாமதமாகவேனும்!”
கேட்கும் நிலையில் அவளை வைக்கவில்லை தாபம்!

முரட்டுத்தனமாய் விலக்கி கிளைகிளையாய்த் தாவினான் ஆதாம்!
வெடுக்கென்று கொத்தோடு பழங்களைப் பறித்தவன் ஒரே தாவலில் தரை இறங்கினான்!

ஏவாள் முன் மண்டியிட்டுக் கனிகளை நீட்டினான்!

ஆவலோடு வாங்கிக் கடித்தவள் முகம் சுருங்கியது!

முதல்முறை வெட்கம் என்ற வினோத உணர்ச்சி உந்த, அவள் நிர்வாணம் அவளுக்கே கூசியது!

சட்டென்று கை கொண்டு அவள் தன் நிர்வாணம் மறைக்க,
மர்மப்புன்னகை பூத்தது சாத்தான்!


தோற்றுச் சரிந்தான் தேவன்!