வியாழன், 20 ஜனவரி, 2022

கொரோனாவும் அண்ணாத்தயும்!

           கொரோனாவும் அண்ணாத்தே படமும்!

ரெண்டுமே முதலில் ஒரு முழு வட்டம் வந்துவிட்டதால், இனி நம்மை நெருங்காதுன்னு நெனச்சுட்டிருந்தேன்

ஆனா, ரெண்டுமே அடுத்த ஆட்டத்தை ஒரே நாளில் திரும்ப ஆரம்பிச்சுடுச்சு!

முதலில், கொரோனா..

நேற்று முன்தினம் ஆஃபீஸ் போனபோதே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது! வெவ்வேற சவுண்ட் எஃபெக்ட்ல தும்மல் சத்தம்! காசைத் துரத்திக்கிட்டு ஊர் ஊரா அலைஞ்சதுல, எனக்கு அங்கே நடக்கும் எதுவும் தெரியல!

என்ன ஆச்சுன்னு பக்கத்து டேபிள் பார்ட்னரை கேட்டிருக்கக்கூடாது! அவர் பங்குக்கு என் பக்கம் திரும்பி போட்ட தும்மல் மதுரை எய்ம்ஸ் வரைக்கும் கேட்டிருக்கும்

அவர் இன்ஃபெக்‌ஷன் அந்த ஃபோர்ஸ்ல என் லங்க்ஸ்ல டீலக்ஸ் ரூம் போட்டு குடியேறியிருக்கும்!

ஒன்னுமில்ல சார், கார்த்தியும் ராமராஜும் கேரளா தொடர்ச்சியா நாலு நாள் போய்ட்டு வந்தாங்க, ஒரு கன்வேயர் மாற்ற!

ரெண்டு பேருக்குமே, காய்ச்சல், சளி! கூடவே அந்த ரூம்ல இருக்கும் ஆட்டோமேஷன் ஸ்டாஃப் நாலு பேருக்கும் இருமல், சளி!

டெஸ்ட் எடுத்தாச்சா?

இல்லை சார், இன்னும் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு!

வாய் வரைக்கும் வந்த கெட்ட வார்த்தையை முழுங்கிட்டு ஆறு பேரையும் கூப்பிட்டு, என்ன வேலையா இருந்தாலும் நாசமா போகட்டும்!

இப்போ ஃபோன் பண்ணி சொல்லிடறேன், முதலில் ஆறுபேரும் லேப்ல போய் டெஸ்ட் எடுத்துட்டு வீட்டுக்குப் போய் ரெஸ்ட் எடுங்க!

இன்னும் கொஞ்சம் வேலை.. இது பார்ட்னர்!

முறைச்சதில் பதுங்கி, சரி சரி, போய் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு நாளைக்கு வாங்க!

ஒரு வாரம், உங்க யாரையும் நான் இங்கே பார்க்கக்கூடாது!

லேப் போய் டெஸ்ட் கொடுத்துட்டு நேரா வீட்டுக்குப் போய்ட்டு எனக்கு ஃபோன் பண்ணுங்க!

சரி, உங்களுக்கு ஏன் தும்மலும் இருமலும்?

நேத்து முழுக்க அவங்களோடதான் மிசின்ல ஒர்க் பண்ணேன்!

சரி, நீங்களும் கிளம்புங்க!

வீட்டுக்கு இந்நேரத்தில் போனா சாப்பாடு கிடைக்காது, லஞ்ச் முடிச்சுட்டுப் போறேன்!

அது சரி, அவரவருக்கு அவரவர் பிரச்னை!

சாப்பாட்டு டேபிள்ல எதிரெதிரே உட்கார்ந்து மாஸ்க்கை கழட்டியதும் அடுத்த பூகம்ப தும்மல்!

ரைட்டு! தல நம்மள முடிச்சுருச்சுன்னு அப்போதே தோணுச்சு!

கடனேன்னு சாப்பிட்டு, முதுகுல கை வச்சு தள்ளாத குறையா வீட்டுக்கு துரத்தும்போது சொன்னேன், நீங்களும் லேபுக்கு போய்ட்டு போங்க!

நான் வீட்லயே செல்ஃப் டெஸ்ட்டிங் கிட் வச்சிருக்கேன், அதுல பண்ணிக்கறேன்!

அவர் வீடு இருக்கும் திசைக்கு ஒரு நமஸ்காரம் அந்த பொறுமைசாலி பெண்டாட்டிக்கு பண்ணிட்டு வரும்போது,

இன்னொரு ஸ்டாஃப், சார், எனக்கும் ஃபீவர்!

இப்படி ஒரொரு ஆளா வராதீங்க, எல்லோரும் கேபினுக்கு வாங்க!

எல்லோரும் உட்கார்ந்ததும், யாருக்கெல்லாம் ஒடம்பு சரியில்ல?

தமிழய்யா பொண்ணு ஸ்டாஃப் ரூமுக்கு போய் சாக்பீஸ் எடுத்துட்டு வரச் சொன்னமாதிரி, எல்லாப் பயலும் கையை தூக்கறாங்க!

ஒருத்தர் மாத்திரம் கை தூக்கல

நீங்க யார், சப்ளையரா?

இல்லை சார், புது ஸ்டாஃப். நேத்துதான் ஜாயின் பண்ணேன்!

சரி, எல்லோரும் சிஸ்டத்தை ஆஃப் பண்ணிட்டு கிளம்புங்க, தம்பி, நீங்க இருக்கீங்களா, போறீங்களா?

போறேன்னு கண்ணும், இருக்கேன்னு வாயும் சொல்லுச்சு!

எவன் ஆஃபீஸ்ல தனியா உட்கார்ந்திருக்கறது, மச்சினி இல்லாத வீட்டுக்கு முதல்முறை போன மாப்பிள்ளையாட்டம்?

நீங்க இருங்க, அவங்க எல்லாம் போகட்டும்!

நாளைக்கு யாருக்கு எந்தப் பிரச்னையும் இல்லையோ, அவங்க மட்டும் வாங்க, இப்போ கிளம்புங்க!

நாலு மணிக்கெல்லாம் லேபிலிருந்து ஃபோன், சார் உங்க ஸ்டாஃப் நாலு பேருக்கு கோவிட் பாசிட்டிவ்!

பார்ட்னர் போட்ட தும்மல் எனக்கும் தொண்டைல எரிய ஆரம்பிக்க, பரிதாபமா உட்கார்ந்திருந்த புது ஸ்டாஃபை பூட்டீட்டு கிளம்ப சொல்லிட்டு நகர் உலா!

பிக் பஜார்ல, “ஆம் வாடிக்கையாளர்களே, ஒரு கிலோ உளுத்தம்பருப்பு நூற்றி இருபது ரூபாய் மட்டுமே

சந்தைல லேகியம் விக்கிற மாடுலேசன்ல ஸ்பீக்கர்ல பேசிக்கிட்டிருந்த பரதேவதை கொஞ்சம் லட்சணமா இருந்துச்சு!

இந்த பிஸ்கட் என்ன விலை

பதினைந்து ரூபாய் சார்!

இது?

ம்ன்னு மொரச்சுக்கிட்டே இதுவும் அதேதான் சார்!

பேட்ச் வேறயா இருக்கேன்னு கேட்டேன்!

சட்டென்று சூழ்நிலை வெப்பநிலை ரெண்டு டிகிரி கூட, மெதுவா ஜகா வாங்கி, எதையும் வாங்காம வண்டிக்கு வரும்போது தொண்டைல தீ பற்றி எரிய ஆரம்பிச்சுது!

வீட்டுக்கு வந்துட்டு பார்ட்னருக்கு ஃபோன் பண்ணா, சார் எனக்கு மைல்டா பாஸிட்டிவ்!

டோலோ போட்டிருக்கேன்! நாளைக்கு ஆஃபீஸுக்கு வந்துடுவேன்!

அடப்பாவி, நீ பற்றவைத்த நெருப்பொன்று.. 

பேசிப் பிரயோஜனம் இல்லை!

உங்களோட சேர்த்து அஞ்சு பேருக்கு பாஸிட்டிவ்! மூடிட்டு எல்லோரும் வீட்லயே இருங்க! நாளைக்கு நான் ஆஃபீஸ் போய்க்கறேன்!

ஆக்சுவலா என்னோட ப்ளான் எல்ஜிக்கு போறது!

அந்த ரிஸப்ஷனிஸ்ட் பொங்கலுக்கு எடுத்த சேலையை கட்டிட்டு வர்றேன்னு ப்ராமிஸ் பண்ணியிருந்துச்சு!

சரி, போய் சேவிச்சுட்டு ஆஃபீஸ் போய்க்கலாம்ன்னு படுத்தா, விடியறதுக்குள்ள பாத்ரூம் பைப்பைவிட அதிகமா தண்ணி, மூக்குல!

எல்ஜியை கேன்சல் பண்ணிட்டு ஆஃபீஸ் வர்றதுக்குள்ளே நல்ல ஃபீவர்!

ஒரு மணி நேரத்துக்குமேல உட்கார முடியல!

பேய் மாதிரி தனியா முழிச்சுட்டிருந்த புது பையனைக் கூப்பிட்டு, நெக்ஸ்ட் மண்டே வரைக்கும் ஆஃபீஸ் லீவு! ஊருக்குப் போறது, கல்யாணம் பண்ணிக்கறதுன்னு ஏதாவது இருந்தா முடிச்சுட்டு வாங்க!

சார், எனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு!

திருதிருன்னு முழிக்கும்போதே நினைச்சேன்!

சரி, ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு அடுத்தவாரம் வாங்க!

வீட்டுக்கு வந்து, கெஸ்ட் ரூம்ல வேக்குவம் எல்லாம் போட்டு, ஃபர்ஸ்ட் நைட் ரூம் மாதிரி பெட்ஷீட்லாம் மாத்தி, இதோ, இன்னைக்கு இரண்டாவது நாள்!

வேளாவேளைக்கு சோறு கொண்டுவந்து பவ்யமா தள்ளி நின்னு பயத்தோட பொண்டாட்டி கொடுத்துட்டுப் போறது blessing in disguise!


இனி, அண்ணாத்த ..

நேத்து காலைல ஆஃபீஸ் கிளம்புப்போதே, எல்ஜிக்கு போகமுடியலயேன்ற எரிச்சல், கூடவே தொண்டைலயும்!

ஒரு புது நெம்பர்ல இருந்து கால்!

ஆஃபீஸ் போய் கூப்பிட்டுக்கலாம்ன்னு விட்டா, மறுபடியும் அதே நம்பர்..

வேண்டா வெறுப்பா எஸ்ஸ்..

அண்ணா, நான் சசி பேசறேன்!

சித்தப்பா பொண்ணு!

ஊர்ல ஏதாவது பெருசு போயிடுச்சுபோலன்னுதான் முதல்ல தோணுச்சு!

சொல்லு சாமி, என்ன விஷயம், இதென்ன புது நம்பர்?

நம்பர் மாத்திட்டன்ணா, ஏனோ ஒருவாரமா உங்கிட்ட பேசணும்போலவே இருந்துச்சு!

ராஜா, இப்போ ஆஃபீஸ் கிளம்பிட்டிருக்கேன், ஒரு பத்து மணிக்கு மேல கூப்பிடறயா?

சரிண்ணா!

ஆஃபீஸ பூட்டிட்டு கிளம்ப நினைக்கும்போது மறுபடி சசி!

சொல்லுடா

அண்ணா, நீ எப்போ ஊருக்கு வருவே?

முன்னல்லாம் அடிக்கடி வருவே, இப்போ வர்றதே இல்லை!

கொஞ்சம் வேலை! வேறொன்னும் இல்லை! முடிஞ்சா நெக்ஸ்ட் வீக் வர்றேன்டா!

நான் என்ன உன் கூடப் பொறந்த தங்கச்சியா, நான் கூப்பிட்டா நீ வருவயா?

அறைஞ்சு பல்ல கழட்டிடுவேன் நாயே, என்ன பேசற நீ!

இல்லண்ணா, அன்னைக்கு டிவில அண்ணாத்த படம் பார்க்கும்போது முழுக்க முழுக்க உன் நியாபகம்தான்! ஏன் அழறேன்னு இவருகூட கேட்டாரு!

அட லூசு, படம் பார்த்தெல்லாமா அழுவே?

ஏன் பேசமாட்டே, அந்தப் படம் பார்த்ததிலிருந்து உன் நியாபகம்தான்ணா! ஒவ்வொரு சீனும் உன்னைத்தான் நியாபகப்படுத்துச்சு!

எப்படியாவது ஒருநாள் இந்த வாரத்தில வந்து ஒரு பத்து நிமிஷம் தலையை காட்டிட்டுப் போண்ணா!

உன் கையால ஒரு கால் டம்ளர் காஃபி கொடுன்னு நீ கேட்கற மாதிரியே இருக்குண்ணா!

அட லூசு, அழாத, நான் கண்டிப்பா அடுத்தவாரம் வர்றேன்! சரியா?

அந்தப் படத்தோட நான்தான் கனெக்ட் ஆகல போல

சிவா இவங்களுக்குத்தான் குறி வச்சு எடுத்தார்போல!

நம்பமுடியாத அளவுக்கு ஆச்சர்யமா இருக்கு! இத்தனைக்கும் அவ சட்டுன்னு உடைஞ்சுபோற பொண்ணும் இல்ல!

தப்பு நம்மகிட்டதான் போல

சிவாவோட இலக்கு சரியாத்தான் இருக்கு! அநேகமா ட்விட்டருக்கு வெளியே உலகம் வேற மாதிரி இருக்கும்போல!

க்வாரண்டைன் முடிஞ்சதும் கண்டிப்பா ஊருக்குப் போகணும் தங்கச்சி கையால கால் டம்ளர் காஃபி குடிக்க!

பார்ப்போம்!!

திங்கள், 20 டிசம்பர், 2021

எல்லோரும் ஒட்டுமொத்தமாய் தோற்றுப்போனோம்!

இன்னொரு தற்கொலை என்ற அளவில் கடந்துபோகப் பழகிவிட்டோம்!

காரணம் யாரென்று பெயர் சொல்லியிருந்தால் போராளிகளுக்காவது பயன்பட்டிருக்கும்!

பொதுவாக குமுறியிருக்கிறது அந்தக் குழந்தை!

“என் கனவுகள் அத்தனையும் சிதைந்து போய்விட்டன. பாதுகாப்பே இல்லை இந்த பாழும் சமுதாயத்தில்,

உறவுகள், ஆசிரியர்கள், யாரையுமே நம்பமுடியவில்லை” என்று அடிக்கோடிட்டு எழுதிவைத்துவிட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறது ஒரு பள்ளிக் குழந்தை!

இது இப்போது ஒரு வழக்கமான வாராந்திர நிகழ்வு என்று ஆகிவிட்டது!

கட்சி அரசியலும் சினிமாவும் போடும் காட்டுக்கூச்சலில் இது ஒரு முனகலாகக்கூட கேட்காமல்போய்விட்டது!

ஒரு திரைப்படம் வெற்றியா தோல்வியா என்ற விவாதம் பெற்ற வெளிச்சத்தில் நூற்றில் ஒரு பங்கும் இதற்குக் கிடைக்கவில்லை!

கோவை பள்ளி மாணவி தற்கொலையில் நமக்கு குற்றம் சாட்ட ஒரு உருவம் இருந்தது வசதியாகப் போய்விட்டது!

அந்த ஆசிரியர், பள்ளி முதல்வர்தான் காரணம் என்று அடுத்தவனை விரல் நீட்டிப் பேச வாய்ப்பு கிடைத்தது!

நல்லவேளை, நாம் தப்பித்தோம் என்ற சந்தோஷத்தில், நம் குரலும் ஓங்கி ஒலித்தது!

அதிலும், இதிலும், இடையில் இதுபோல் சிறு அதிர்வுகளை மட்டுமே ஏற்படுத்திய கரூர் சிறுமி தற்கொலையிலும், குற்றவாளிகளின் கூட்டாளிகள் நாமும்தான் என்பது ஏனோ நமக்கு உறுத்தாமலே போய்விட்டது!

நடந்தது நம் வீட்டில் இல்லை என்பதால், நாம் மறுநாளே திருவாதிரையோ, தீபாவளியோ கொண்டாடப் போய்விட்டோம்!

இது நம் வீட்டில் நடக்கவில்லையா? நம் குழந்தைகள் அவர்கள் ஆணோ, பெண்ணோ பாதுகாப்பாகத்தான் இருக்கிறார்களா? “நமக்குத் தெரியாது” என்பதுதான் உண்மை!

மொத்தமாக, ஒரு சமுதாயமாக நாம் தோற்றுப்போய்க்கொண்டிருக்கிறோம்!

எத்தனை வீடுகளில் குழந்தைகள் தோழமையோடு அணுகப்படுகிறார்கள்

தங்களுக்கு நேர்வதை, தாங்கள் சந்தேகமாகவோ, சங்கடமாகவோ உணர்வதை பெற்றோரிடம் வந்து 

நேரிடையாக சொல்லுமளவு எத்தனை குழந்தைகளுக்கு தைரியம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது?

மாதா, பிதா, அடுத்த இடத்தில் இருக்கும் குரு இந்த மூன்றுபேரும் எந்த அளவுக்கு அணுகக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள்?

துரதிர்ஷ்டவசமாக, குரு என்ற இடத்தில் இருப்போரே முதல் குற்றவாளிகள் ஆகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!

ஏன் இப்படி?

குடும்ப உறவுகளுக்குள் கொடுக்கல் வாங்கலில்கூட, ஒரு குழந்தைதான் கொன்று வீசப்படுகிறது! அதுவும் தவறாமல் பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டே கொலை செய்யப்படுகிறது!

இதற்கெல்லாம் என்ன காரணம்? ஒருவேளை, ஃப்ரீ செக்ஸ் அனுமதிக்கப்பட்டால் இதெல்லாம் நடக்காதா?  மூலைக்கு மூலை சாராயக்கடைகளை திறந்ததுபோல பாலியல் விடுதிகள் திறக்கப்பட்டால், இப்படியெல்லாம் செய்யமாட்டார்களா? 

நிச்சயமாக இல்லை!

பெண் என்பவளே காலை விரித்துப் படுக்கவைக்கப்படவேண்டிய ஒரு பண்டம்! பெண் என்பவள் ஒரு உடல்! அவளுக்கு ஆறு வயதானாலும், அறுபது வயதானாலும், தன் தேவையைத் தணிக்க ஒரு ஓட்டை! அதை அடைவதே ஒரு ஆணின் அதிகபட்ச ஆளுமை! 

ஒரு பெண்ணை அவமானப்படுத்த, அவள் உடலைத் தொட்டாலே போதும்! அப்படித் தொட்டதை ஒரு பெரிய அவமானம், இழப்பு என்று உணரவைத்தே அவளை மிரட்டவும் முடியும், இனி வாழ்க்கையே போச்சு என்று அவளை நம்பவைக்கவும் முடியும்! 

எவ்வளவு பெரிய லைசென்ஸ் ஆண்களுக்கு?

Stalking எவ்வளவு glorify செய்யப்படுகிறது நம் கதைகளிலும், படங்களிலும்?

கட்டாய உறவு கொண்டவன் திருந்திவந்தால் அவனையே ஏற்றுக்கொள்வதால், காணாமல்போன கற்பு காப்பாற்றப்படும் என்பது அந்தப் பெண்ணுக்கு எவ்வளவு பெரிய ஆசீர்வாதமும் அதிர்ஷ்டமும்!

கோவலனை திரும்ப ஏற்றுக்கொண்ட கண்ணகிதான் கற்புக்கு அரசி! 

கண்ணகி ஒரு மாதவனோடு அலைந்து திரிந்து வந்து, காத்திருந்து ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால் கோவலன் கற்புக்கு அரசன் ஆகியிருப்பானா?

காவியங்களிலிருந்து, புராணத்திலிருந்து, பெண்தான் புனிதத்தை தீக்குளித்தோ, கல்லாய்க் கிடந்தோ நிரூபித்துத் தொலைக்கவேண்டியிருக்கிறது!

ஆண் அலம்பிக்கொண்டு போனால் போதும்!

இதைப் பேசினால் நீண்டுகொண்டே போகும்!

நடந்த கதைக்கு வருவோம்!

நட்பு, உறவு, ஆசிரியர் என்று எவ்வளவு நம்பிக்கை மோசடிகள்?

இதற்கெல்லாம் என்ன காரணம்?

சமுதாயம் என்று பொதுப்படையாய் கையைக் காட்டுவதைவிட, முதலில் தோற்றுப்போனவர்கள் பெற்றோர்கள்!

அந்தப் பெண் வீட்டில் வந்து முதல்நாளே சொல்லியிருந்தால், பெரும்பாலும் என்ன ஆகியிருக்கும்?

நீ என்ன செய்தாய் என்பதுதான் முதல் கேள்வியாய் இருந்திருக்கும்!

பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைக்கே கட்டுப்பாடுகள் அதிகரித்திருக்கும்! படிப்பு நிறுத்தப்பட்டு வீட்டோடு முடக்கப்பட்டிருக்கும்!

லட்சக்கணக்கில் கட்டணம் கட்டி சேர்த்த பள்ளியை பகைத்துக்கொள்ளவோ, வேறு பள்ளி மாற்றவோ எத்தனை பெற்றோர் தயாராக இருப்பார்கள்? அதைவிட குற்றம் சொல்லும் குழந்தையையே குறை சொல்வது சுலபம்தானே?

இதைவிட அடிப்படையான விஷயம், 

கற்பென்ற ஒரு கற்பிதத்தை பெண் குழந்தைகளின் கால் சந்தில் ஒளித்துவைத்து, அதை புனிதம் என்றும், அதை காக்கவேண்டிய முழுப் பொறுப்பும் அந்தப் பெண்ணின் தலையில்தான் என்றும் நம்பித் திரிவது!

தனக்கு என்ன நேர்கிறது, அதை எப்படித் தடுப்பது, இதை யாரிடம் முறையிடுவது என்பதுகூட தெரியாத குழந்தைகள் அறியாமல் இழக்கும் ஏதோ ஒன்றுதான் கற்பு. 

ஜெயகாந்தன் நாவலில் ‘கெட்டுப்போய்’ வரும் பெண் தலையில் தண்ணீரைக் கொட்டி நீ சுத்தமாயிட்டடீ என்று சொல்லும் அம்மா பாத்திரம் அன்றைக்கு ஒரு கலாசார அதிர்ச்சி!

கெட்டுப்போக பெண் ஒரு பண்டமில்லை! அந்நேரத்தில் தலையில் தண்ணீர் கொட்டுவதே அதீதம்! நாய் காலைத் தூக்கிவிட்டுப் போனதென்றால் காலையா வெட்டிக்கொள்ள முடியும்? கழுவிக்கொண்டு போவதுதான் உத்தமம்!

விரும்பி உடன்படாமல் வலுக்கட்டாயமாக நடப்பது உறவுமல்ல! விரும்பியே உடன்பட்டு நடந்திருந்தாலும், இனி வேண்டாம் என்று மறுதலிக்கும் உரிமை ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் உண்டுதானே?

விருப்பம் இன்றி புணரவரும் ஆணை தற்காப்புக்காக கொல்லவும் சட்டம் அனுமதிக்கிறது! 

ஆனால், சமூகம்?

அவள் துப்பட்டாவை ஒழுங்காகப் போடவில்லை என்பதுதான் குற்றத்தின் ஆரம்ப காரணி என்று கதைக்கும்!

கெட்டுப் போனவள், கெடுக்கப்பட்டவள் என்ற வார்த்தைப் பிரயோகங்களே மிகப்பெரிய அநீதி! 

பெண் என்பவள் போகப்பொருள் அல்ல என்பதை ஆண் குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக்கொடுங்கள்! 

பெண் குழந்தைகளிடம், தன் பயங்களை, எதிர்கொள்ளும் விஷயங்களை தயக்கமின்றி பகிர்ந்துகொள்ளும் தோழமையோடு இருங்கள்!

குழந்தைகள் யாரைப்பற்றி, அவர்கள் கடவுள் ஸ்தானத்தில் இருந்தாலும், எது சொன்னாலும் நம்பிக்கையோடு காது கொடுத்துக் கேளுங்கள்!

இதில் பயப்படவோ, அவமானப்படவோ, மறைத்துவைக்கவோ ஏதும் இல்லை என்பதை குழந்தைகளோடு நீங்களும் உணருங்கள்!

எது நடந்தாலும் நம் பெற்றோர் நமக்குத் துணையிருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையை குழந்தைகள் மனதில் விதையுங்கள்!

குழந்தைகளின் நடவடிக்கைகளில் ஏதேனும் மாறுபாடு தெரிந்தால், இந்த உலகத்தையே புரட்டிப்போடும் வேலை இருந்தாலும், அதை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, முதலில் அதில் கவனம் செலுத்துங்கள்! 

அக்கறையோடு நம்பிக்கையோடு விசாரித்து, சின்ன விஷயமாக இருந்தாலும் உதாசீனப்படுத்தாமல் கேளுங்கள்!

நல்ல தொடுகை, கெட்ட தொடுகை என்பது எது என்பதை சொல்லிக்கொடுங்கள்!

தவறு என்று தெரிந்தால், செருப்பைக் கழற்றி அடிக்கச் சொல்லுங்கள்! அத்துமீறினால் அறுத்து வீசினாலும் தவறில்லை என்று சொல்லுங்கள்!

நாலுபேருக்குத் தெரியவந்தால் அசிங்கம் அந்த மிருகத்துக்குத்தான் என்பதை உணரச் செய்யுங்கள்!

குழந்தைகள் யாரைக் குற்றம் சொன்னாலும், அவர்களுக்கே ஆதரவாய் நில்லுங்கள்!

அந்த விஷயத்தில் உங்கள் குழந்தையைத் தவிர வேறு யாரையும் நம்பாதீர்கள்.

இப்போதைக்கு இது போதும்! அவரவர் குழந்தைகளை அவரவர் காப்பதும், துணை நிற்பது அவசியம் என்பதை பெற்றோர் முதலில் உணருங்கள்!

இது முதல் படி!

சமுதாயத்தை மாற்ற பல படிகள் கடக்கவேண்டும்! அதை வேறொருநாள் பேசுவோம்!



புதன், 15 டிசம்பர், 2021

இன்றைக்கும் ஒரு குருதிக் கொடை!

நேற்று மதியம் டப்பா சாப்பாட்டை தின்னுட்டு, பிடுங்க எந்த ஆணியும் இல்லாம சமந்தா வீடியோவை பார்த்து சொல்லலாமா, ஓஓ சொல்லலாமான்னு யோசிச்சுட்டிருக்கும்போது பதட்டமா வந்தார் பார்ட்னர்!

சார் நீங்க ப்ளட் டோனர்தானே?”

ஆமா!”

பாசிட்டிவ்தானே?”

ஆமா!”

கடைசியா எப்போ டொனேட் பண்ணீங்க?”

என்னது, பிஸினஸ் பார்ட்னரும் கேள்வி கேட்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு, நாமவேற பழக்கதோஷத்துல ஆமா ஆமான்னு சொல்லிட்டிருக்கோம்?

என்ன சார் பிரச்னை? தூக்கம் வரலயா?”

இல்ல சார், அவசரமா ப்ளட் வேணும்! ஃப்ரண்டோட அம்மாவுக்கு நாளைக்கு காலைல ஓப்பன்ஹார்ட் சர்ஜரி! நாலு யூனிட் ப்ளட் வேணும்!”

அதுக்கென்ன, பேஷா கொடுத்துட்டாப்போச்சு!

எப்போ வேணும்?”

உங்களுக்கு எப்போ முடியும்?”

இங்க உட்கார்ந்து சேரை தேய்ச்சுட்டிருக்கறதுக்கு, அங்க போனா சேச்சிகளையாவது பார்த்துட்டிருக்கலாமேன்னு ரெட்டை ரெடியா, “ஏன், இப்போவே போறேனே?”

இல்ல சார், ஏதோ வேலை செஞ்சுட்டிருக்கீங்க, சாயங்காலம் போனாகூட போதும்!”

லேப்டாப்ல ட்விட்டரை நோண்டிட்டிருக்கறதுகூட தெரியாத ஆளெல்லாம் பிஸினெஸ் பார்ட்னரா வெச்சுட்டு எங்கே உருப்பட?

இல்ல, இதை எப்போ வேணும்னா பண்ணிக்கலாம், சேச்சி, சே.. சர்ஜரி முக்கியம்

எந்த ஹாஸ்பிடல்?”

அவர் சொன்ன ஹாஸ்பிடல்ல இதுவரைக்கும் டொனேட் பண்ணப் போனதில்லை! ஒரே ஒரு தடவை, கண் முன்னாடி பைக்ல இருந்து விழுந்து ரத்தம் சொட்டக் கிடந்தவரை எமர்ஜன்சி வார்டில் கொண்டு இறக்கிவிட்டு வந்தது தவிர, அங்கே வேறெதுக்கும் போனதில்லை!

சரின்னு, மூடிட்டு, (லேப்டாப்பை) அவர் ஃப்ரண்டோட நம்பரை வாங்கிட்டு கிளம்பியாச்சு!

எப்படித்தான் ப்ளட்லாம் டொனேட் பண்றீங்களோ, எனக்கு ரத்தத்தை பார்த்தாலே பயம்!” - இதுவேற!

கோடை பண்பலைல அந்நேரத்துக்கு ஏதோ ஆம்பள ஆர்ஜே ஆத்திட்டிருந்ததைக் கேட்கப் பிடிக்காம, கூடப் பொறந்த க்ரைம் பார்ட்னருக்கு ஃபோனைப் போட்டு கதை கேட்க, “போனவாரம், நான் அட்மிட் ஆன ஹாஸ்பிடல்ல ஃபீமேல் நர்ஸ்லாம் செம அழகா இருந்தாங்க!” ஆரம்பமே..

அடிப்பாவி! துணைக்கு என்னை கூப்பிட்டிருக்கலாம், அல்லது அங்கிருந்தே வீடியோ கால் பண்ணியிருக்கலாம், இப்போ தங்கச்சிகூட ஒடம்பு சரியில்லாதப்ப கூடஇருக்க முடியாத அண்ணனா போய்ட்டேனேன்னு எவ்வளவு கில்ட்டியா இருக்கு தெரியுமா?”

மூடிட்டு வண்டியை ஓட்டுங்க! நீங்க எதுக்கு ஃபீல் பண்றீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்!”

அதுதான் ஊருக்கே தெரியுமே

“அடுத்த தடவை அதே ஹாஸ்பிடல் போனா வீடியோ கால் பண்ணுடா!”

தூ! இப்போ போற இடத்துல கிழவி நர்ஸ் இருக்கும் போங்க!”

பார்க்கிங்ல வண்டியை நிறுத்திட்டு, “சார், சார்ஜ் லிஸ்ட் படிச்சுக்கங்க, மினிமம் சார்ஜ் முப்பது ரூபாய்!” 

மன்னிச்சுக்கப்பா, எனக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாது, நீயே படிச்சு சொல்லிடு ப்ளீஸ்!”

அவர் மனசுக்குள்ள திட்டிய வசவு வீதிவரைக்கும் கேட்டுச்சு!

ஒருவழியா, அடுத்த எண்ட்ல, ஒரு கிலோமீட்டர் தள்ளி, D ப்ளாக் மாடில இருந்த ப்ளட் பேங்க் கதவை தள்ளித் திறந்தால், கண்கொள்ளா காட்சி

போனவாரமே ரிட்டயர் ஆகியிருக்கவேண்டிய எங்க பாட்டி க்ளாஸ்மேட் நர்ஸ்!

உடன்பிறந்தாள் சாபம் ஊழ்போல் வந்து உறுத்தும்ன்னு சொன்னது வள்ளுவரா, ஔவையாரா?

ஹலோ, ஷூவை வெளியே கழட்டிட்டு வாங்க!”

பரீட்சை பேப்பர் மாதிரி நாலு பக்கம், ஒரு ஃபார்மை கொடுத்து, ஃபில்லப் பண்ணுங்க!

பாதில எட்டிப் பார்த்து, “என்னங்க, பச்சை இங்க்ல ஃபில்அப் பண்றீங்க? வேற ஃபார்ம் தர்றேன், ப்ளூல பண்ணுங்க!”

ஏறகனவே கடுப்புக் கூந்தல்! இதுல இதுவேற!

பச்சைல எழுதக்கூடாதுன்னு எங்க எழுதியிருக்கு?”

சார், சார், நான் வேணும்னா ஃபில்அப் பண்ணிடறேன்!” - அம்மா ஆபரேஷன்காரர்! அவர் கவலை அவருக்கு!

சார், நாளைக்கு காலைல ஆபரேஷனுக்கு ரெண்டு யூனிட் ஃப்ரஷ் ப்ளட் வேணுமே, அதை அரேஞ்ச் பண்ணிட்டீங்களா?”

இந்தக் கேள்வி அவருக்கு!

இல்லை சிஸ்டர், இனிமேல்தான்!”

அதுதான் சார் முக்கியம், அதை மிஸ் பண்ணிடாதீங்க

டெஸ்ட்டட் பாஸிட்டிவ் ஃபார் ஹெச் ஐவி? ன்ற கேள்விக்கு எஸ்ஸை டிக் பண்ணலாமான்னு யோசிச்சுட்டிருந்த என்னை, “சார், நீங்க காலைல ஒரு எட்டு மணிக்கு வரமுடியுமா, ப்ளீஸ்?”

ஏன்?

“ஃப்ரஸ் ப்ளெட் வேணும், அதான்”

“ஃப்ரஸ்ன்னா, குளிச்சுட்டு வரணுமா?”

யோவ்ன்னு சொன்னமாதிரி தெரியல, ஆனா, சிரிச்சுட்டுத்தான் பதில் சொல்லுச்சு! “படுத்தாதீங்க சார், நாளைக்கு வரமுடியுமா?”

“என் ப்ளட் ஃப்ரெஸ்ன்னு உங்களுக்கு யார் சொன்னாங்க?”

“சாஆஆஆர்!”, அம்மா ஆபரேஷன்காரர்! 

“சரி, வர்றேன், காலைல ட்யூட்டில நீங்க இருக்கமாட்டீங்கதானே?”

“ஏன்?”

“இல்ல, சும்மா கேட்டேன்! காலைல வர்றேன்!”

காலைலயாவது..

நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை!

“சார், வாங்க, ஒரு காஃபி குடிச்சுட்டுப் போகலாம்!”

“நான் என்ன விருந்துக்கா வந்திருக்கேன், போய் அம்மாவைப் பாருங்க, அவங்களுக்கு சரியானதும் கறி சோத்துக்கே வர்றேன்” எதுக்கும் இருக்கட்டும்ன்னு ஒரு துண்டு போட்டு வச்சிட்டு, வீட்டுக்கு!

காலைல, ஏழு மணிக்கே குளிச்சு, ரெண்டு தோசையை ஊத்தி சாப்பிட்டுட்டு, விசிலடிச்சுட்டுக் கிளம்பினால், “அப்பா, என்னை காலேஜ்ல எறக்கி விட்டுட்டு போ!”

“ஏன், உன் வண்டி என்ன ஆச்சு?”

“நேத்து ஃப்ரண்ட் கூட வந்துட்டேன்! வண்டி காலேஜ்ல நிக்குது!”

“ஃப்ரண்டா, ஃப்ரண்டியா?”

“ஃப்ரண்டுக்கு கடைசி எழுத்து dதானப்பா?”

அடப்பாவி! காலேஜ் போக ஆரம்பிச்சு பத்து நாள் கூட ஆகல! 

இதை ஒருநாள் தனியா விசாரிக்கணும்!

வடக்கு எல்லைல இருக்கற காலேஜ்ல கொண்டு எறக்கிவிட்டுட்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு போகும்போதே கால், “சார், வந்துட்டீங்களா?”

“வந்துட்டிருக்கேன்மா! இன்னும் பத்து நிமிஷம்!”

பார்க்கிங்குக்கு முப்பது ரூபாய் தண்டம் கட்டிட்டு எதுக்கு அவ்வளவு தூரம் நடக்கணும்? அதுவுமில்லாம, முப்பது ரூபாய்க்கு என்ன வாங்கலாம்ன்றதை இங்கே சொன்னா கலவரமே வந்துடும்!

ரைட் ராயலா, ப்ளட் பேங்க் வாசல்ல டாக்டர்ஸ் பார்க்கிங்ன்னு கொட்டை எழுத்தில் எழுதியிருந்த இடத்தில் வண்டியை நிறுத்தி இறங்க, அட, செக்யூரிட்டி சல்யூட் அடிச்சு கதவை திறந்துவிட்டார்!

ஒன்னு, அவர் புதுசா இருக்கணும், அல்லது நம்மை புதுசுன்னு நினைச்சிருக்கணும்!

முதல் சகுனமே நல்லா இருக்கேன்னு படியேறும்போது ஃபோன், “சார், நான் அம்மா கூட இருக்கேன்! நீங்களே போய் பேஷண்ட் பேரை சொல்லி ப்ளட் கொடுத்துடறீங்களா, ப்ளீஸ்?”

சரின்னு சொல்லிக்கிட்டே கதவைத் திறக்க, கடவுள் இருக்கான் குமாரு!

“எந்தா இத்தறை லேட்டாயிட்டு வருன்னு?”

கேரளத்துக் குயில்களின் கோபம்தான் எத்தனை அழகு!

வழக்கமான வழிசல்கள் முடிந்து, டப்பா கூல்ட்ரிங்கை (இதை மாத்தித் தொலைக்கமாட்டாங்களா, ஒரு காஃபி கொடுக்கலாமே?) வேண்டாவெறுப்பாக குடித்து, கிளம்பும்போது, “சேச்சி, ஞான் வரும்போள் விளிச்சது உங்கட நம்பரோ?”

இல்லா, மேட்ரன் சேச்சியோடது, வயசு அறுபது!

சிரிப்பை மட்டும் போனஸா வாங்கிட்டு, “மறுபடி ஏதாவது தேவைன்னா உங்க நம்பர்ல இருந்து கூப்பிடுங்க!”

பி கு:

இதில் குருதிக்கொடை பற்றி எதுவுமே இல்லையே என்போருக்கு,

அப்படிப்பட்ட ஆலமரத்தில்தான் அந்தப் பசுமாடு கட்டியிருந்தது!