Tuesday, 29 October 2019

ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழுந்த சிறுவனும் அதைச் சுற்றி நடந்த நாடகங்களும்!


நான்கு நாட்கள் - நடந்த நாடகங்கள்!

ஒரு குடும்பத்தை மீளாத துயரில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது ஒரு சிறுவனின் எதிர்பாராத மரணம்!

இது ஒரு ஈடுகட்ட முடியாத சோகம்

அந்தப் பெற்றோருக்கு மீண்டுவரும் மனவலிமையைத் தரட்டும் இறை!

ஆனால், அந்தத் துயரம் எத்தனை வக்கிரங்களுக்கு வடிகாலாகியிருக்கிறது இந்த நான்கு நாட்களில்!

பேரிடர் மீட்புப் பணிகளில் நாம் இன்னும் எவ்வளவு முன்னேற வேண்டியிருக்கிறது என்பதை இதுபோன்ற ஒவ்வொரு நிகழ்வும் அழுத்தமாகக் கோடிட்டுக் காட்டிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது!

ஆனால், நாம் எந்தக்காலத்தில் எந்தப் பாடங்களை கற்றிருக்கிறோம்?

இதுவும் சிலநாளில் கடந்துபோகும்
மற்றொரு பேனர் விழுந்தோ,
மற்றொரு கட்டிடம் இடிந்தோ,
மற்றொரு வாகனம் மோதியோ,
மற்றொரு மண் சரிந்தோ,
மற்றொரு நெருப்பில் எரிந்தோ,
மற்றொரு வெள்ளத்தில் சிக்கியோ
 இன்னொரு உயிர் போகும்வரை
மறந்தும் போகும்!  
அதற்குப்பின் அதுவும் மரத்தும்போகும்!

ஆனால், இந்த விபத்தும், அதனைத் தொடர்ந்த இழப்பும் வைத்து எத்தனை வியாபாரங்கள், எத்தனை ஆதாயங்கள், எத்தனை வன்மங்கள், எத்தனை கவன ஈர்ப்புக்கள்!

சாதி, மத, கட்சி பாகுபாடுகள் எப்படி நம் அத்தனை அணுவிலும் பார்த்தீனியம் போல் பரவியிருக்கிறது என்பது இன்னொருமுறை தோலுரித்துக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது!

இவை எல்லாவற்றையும்விட அசிங்கமாய் பல்லிளித்தது ஊடக வியாபார வெறி!

ஒட்டுமொத்த ஊடகமும் அங்கேயே குத்தவைத்து இடைஞ்சல் செய்தன!

போனவன், வந்தவன் எங்கோ இருப்பவன் என அத்தனைபேரின் அபிப்ராயங்களும் நேரிடையாகவோ, தொலைபேசி வாயிலாகவோ கேட்டு நொடிக்கொருதரம் பகிரப்பட்டன!

மைக்கைப் பார்த்த அத்தனைபேரும் மறக்காமல் தங்கள் மேதமையை காட்டினர்!

இடையிடையே நெஞ்சை உருக்கும் இசையோடு அந்தச் சிறுவனின் படம், தாயின் கதறல், தந்தையின் கண்ணீர் என்று என்டர்டைன்மெண்ட் வேல்யூ குறையாமல் பார்த்துக்கொண்டன ஊடகங்கள்!

அத்தனையும் முடிந்துபோனபின்பும், இன்று காலையும் அந்த சமாதியை சோக இசைப் பின்னணியோடு காட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன வேசி ஊடகங்கள்!

தினத்தந்தி நாளிதழ் - செய்திகளை முந்தித்தரும் என்று பெயர் பெற்றது!

அதன் நிறுவனர் ஆதித்தனார் பற்றி ஒரு சேதி சொல்லப்படுவதுண்டு!

கென்னடி சுடப்பட்ட சேதி வந்தபோது, "கென்னடி சுட்டுக்கொலை!" என்று தலைப்புச் செய்தி போடச் சொன்னார் என்று சொல்வார்கள்!
இன்னும் சாவு சேதி வரவில்லை என்று சொன்னபோது, தலையில் சுடப்பட்டவர் பிழைக்க வாய்ப்பில்லை எனவே மரணம் என்றே செய்திபோடு என்று சொன்னாராம்!

அந்த நாளிதழ் நடத்தும் செய்தி சேனல், லதா ரஜினிகாந்த் தொலைபேசியில் துணை முதல்வரிடம் விசாரித்ததை ஆடியோவோடு பகிர்கிறது! என்னவொரு பரிணாம வளர்ச்சி!

நான்கு நாட்களும் அசையாமல் அங்கேயே குத்தவைத்திருந்தனர் மாநில  சுகாதாரத்துறை அமைச்சரும், எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும்!

உண்மையான ஈடுபாட்டோடு இருந்தார்களா  
அன்றி இந்த சம்பவத்தின் மைலேஜ் இன்னொருவருக்குப் போய்விடக்கூடாது என்று போட்டி போட்டார்களா என்பது அவர்கள் மனச்சான்றே அறியும்!

ஆனால், அந்தச் சிறுவன் மரணித்த சேதி அவர்களுக்கு முன்பே தெரியாது என்பதை யாரை நம்பச் சொல்கிறார்கள்?

எது செய்தியாகவேண்டும், எதை எப்போது நாம் பேசவேண்டும் என்பதை ஊடகங்களே தீர்மானிக்கின்றன - அவற்றை பின்னின்று அரசியல் கைகள் இயக்குகின்றன!

அந்தக் குழந்தையை உயிரோடு மீட்கமுடியாததற்கு எத்தனையோ காரணிகள் இருந்திருக்கலாம்!  
மண்ணின் தன்மை, குறுக்கிட்ட பாறைகள், தோண்டும்போது ஏற்பட்ட அதிர்வுகள் என்று!

ஆனால், நேற்று காலை பிரதமர் அறிக்கைவிடுகிறார் - சிறுவன் உயிரோடு மீண்டுவர பிரார்த்தனைகள் என்று!

எனில், பிரதமர் வரை பொய்யே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று அர்த்தமா

எதை எப்போது அறிவிக்கவேண்டும், அதுவரை எத்தனை பொய்களை பரப்பவேண்டும், மக்களை எத்தனைநாள் இருக்கை நுனியில் உட்கார வைக்கவேண்டும் என்பதையெல்லாம் யார் தீர்மானித்தது

இனி, அடுத்த பரபரப்புக்கு மைக்கையும் கேமராவையும் தூக்கிக்கொண்டு அலையும் இந்தக் கூட்டம்!

அது அவர்களின் வியாபாரம்!
ஆனால், அதைவிட இன்னொரு அபத்தக்களஞ்சியம்!

இந்த நான்கு நாட்களும் சலங்கை கட்டிக்கொண்டு ஆடியது இணையம்!

அவரவர் சார்புநிலைக்கு ஏற்ப எத்தனை வசவுகள் வன்மங்கள்!

ஒரு உயிர் அங்கு போராடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையிலும் இங்கு எத்தனை வக்கிரங்களும் கவனஈர்ப்பு பிச்சைகளும்!

அவரவர் சார்ந்த கட்சி, இயக்கம் சார்ந்தே அனுதாபங்களும் அக்கறைகளும்!

குழந்தை நலமுடன் மீண்டுவரப் பிரார்த்தனைகளைக்கூட யார் சொல்லவேண்டும் என்பதையும் இவர்களே தீர்மானித்தார்கள்!

உன் கடவுள் கிழித்தார், உன் கடவுள் பிடுங்கினார் (நாகரீகம் கருதி இப்படித்தான் சொல்லமுடிகிறது! இங்கு இறைந்துகிடந்த சொற்கள் வேறு ரகம்!) என்று மதச் சண்டை ஒருபுறம்!

உன் கட்சிக்காரனுக்கு பேச என்ன யோக்கியதை இருக்கிறது என்று குடுமிப்பிடி

வழக்கம்போல் ஆத்திக நாத்திக சேற்றிறைப்புக்கள்! - இத்தனை வன்மமும் அந்தக் குழந்தைமீதான் அக்கறையால் என்று நம்ப முட்டாள் உள்ளம் வேண்டும்.

ஜோதிமணி ஸீன் போடுகிறார் என்று ஒரு தரப்பு!  
விஜயபாஸ்கர் அரசியல் ஆதாயம் தேடுகிறார் என்று ஒரு தரப்பு!

இதில், மருத்துவர்கள் வேலை நிறுத்தம் நடக்கும்போது இவருக்கு இங்கென்ன வேலை? அதையல்லவா அவர் போய் தீர்த்துவைத்திருக்கவேண்டும் என்று பேசியவர்கள் பகுத்தறிவு வியக்கவைக்கிறது!

அவர் போயிருந்தால், மருத்துவர்கள் போராட்டத்தை தீர்த்துவைத்திருப்பர் என்று நம்புவது எத்தனை பெரிய  மூடநம்பிக்கை!

இதுகூட அவரவர் சார்ந்த கட்சியைப் பொறுத்து மாறும் அபிப்பிராயங்கள் என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம்!

ஆனால், ஒரு மரணத்தை எப்போது அறிவிக்கவேண்டும் என்பதை அங்கிருந்த யார் தீர்மானித்தது?  
அது கூட்டுக்களவாணித்தனம் இல்லையா?

இன்னொரு கூட்டம்!
போர்வெல் குழியில் விழுந்த குழந்தையை மீட்கமுடியாத நாட்டுக்கு ராக்கெட் தேவையா என்று மொட்டைத்தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் முடிச்சுப்போட்டு சினிமா வசனம் பேசிக்கொண்டிருந்தது!

ஒரு பதினைந்துவயது சிறுவனை தலைகீழாக கட்டி அனுப்பியிருக்கலாம் என்றொரு விஞ்ஞான தீர்வு வேறு!

இனியாவது இதுபோல் விழும் குழந்தைகளை மீட்க சரியான கருவியை கண்டுபிடிக்கவேண்டும் என்று சிலர்!

ஐநூறு ரூபாய்க்கு ஒரு எண்ட் கேப் வாங்கிப்போடுவது குழந்தைகள் விழாமலே தடுக்கும் என்பது ஒரு எளிய தீர்வு!  
அதை ஏன் யாரும் தீவிரமாய் வலியுறுத்தவில்லை?

காரணம் இதுதான்


இத்தனை சம்பவம் நடந்தும் திருந்தாத ஜனங்களை ஏதும் செய்யமுடியாது

விழுந்தால் வந்து தூக்கிவிடவாவது செய்யட்டுமே!

இதுதான் பொதுவான மனநிலை!
நாங்கள் எந்தவகையிலும் திருந்த மாட்டோம். எங்கள் கவனக்குறைவால்,அலட்சியத்தால், எது நேர்ந்தாலும் அரசுதான் பொறுப்பு!

ஆனால், இன்னொரு கேவலமும் நடந்தது!

இந்துக்களின் தீபாவளியை கெடுக்க சதி என்று ஒரு கூட்டம் ஆரம்பித்ததுதான் உச்சகட்ட கேவலம்!

ஒரு துளி மனிதாபிமானம் இல்லாமல், சக உயிர்களின்மீது எந்தஒரு மரியாதையும் இல்லாத, மதவெறி பிடித்த நாய்களால்தான் இப்படி ஒரு கோணத்தையே யோசிக்க முடியும்!

அவர்கள் கூற்று உண்மையாக ஒரேயொரு சாத்தியக்கூறுதான்!

அந்தக் குழந்தையை அதன் பெற்றோர்களே தூக்கி குழிக்குள் போட்டுவிட்டு எல்லோருடைய தீபாவளியையும் கெடுக்க முயன்றிருக்கவேண்டும் என்பதுதான்!

இவர்களை மனிதர்கள் என்று நம்புவதே மடத்தனம்!

இன்னொரு காமெடி க்ரூப்பும் இருந்தது - விஷயத்தின் தீவிரத்தை நீர்த்துப்போக வைக்க!

கவன ஈர்ப்புக்கு என்னஒரு கூவல்!

யார் தீபாவளி வாழ்த்து சொன்னாலும்,  
"ஆஹா, அங்கொரு குழந்தை சாகக்கிடக்கிறது, உனக்கு இதயமில்லையா, ஈரமில்லையா" என்று தடியைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடிவந்தது!

இதற்கிடையே, ஸ்டாலின் ஏன் தீபாவளி வாழ்த்து சொல்லவில்லை என்றொரு கூட்டம்வேறு கதறிக்கொண்டிருந்தது இன்னொரு முரண்!

"இரண்டு நாட்களாக சாப்பிடவில்லை, தூங்கவில்லை, எங்களுக்கு பண்டிகை இல்லை, என் மகனே மீண்டுவா சாவை வென்றுவா" என்று ஒரே மிகைக் கூச்சல்!

உச்சகட்டமாக ஒரு பதிவு!

" எமதர்மனே, உனக்கு ஒரு உயிர்தான் வேண்டுமென்றால் என் உயிரை எடுத்துக்கொள், அந்தக் குழந்தை உயிரை விட்டுவிடு!!"

எமதர்மன் என்று ஒருவன் இல்லை, அப்படியே இருந்தாலும் அவனுக்கு காது கேட்காது என்ற தைரியம்!

சரி கொடு என்று வந்திருக்கவேண்டும் எமன்!

மிகை உணர்ச்சி தமிழன் ரத்தத்தில் ஊறியது.
ஆனால்,  இணையத்தில் அது மிகமிக ஓவர்டோஸ்!

அந்தக் குழந்தை பிழைத்துவரவேண்டும் என்ற வேண்டுதல் ஒரு ஓரத்தில் இருந்தாலும்,
என் வழக்கமான பண்டிகைநாள் நடவடிக்கைகள் பாதிக்கப்படவில்லை என்ற எதார்த்தத்தை சொல்லியிருந்தால் இணையம் என்னைத் தேடிப்பிடித்து வெட்டிப் போட்டிருக்கும்

அப்படி ஒரு கொதிநிலை நான்கு நாட்களாக!
என்ன செய்ய,
Be a Roman at Rome என்பது எல்லோருக்கும் சாத்தியமில்லை!

இதற்கிடையே, பஞ்சமி நில விவகாரம் அப்படியே புதைக்கப்பட்டதுதான் இந்த ஸ்க்ரிப்ட்டின் அடிநாதம்!

யாருமே நானோ, என் கட்சியோ பஞ்சமி நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை! 
உன் கட்சி, நீ அந்த இடத்தில் ஆக்கிரமித்தாயே என்றுதான் மடை மாற்ற முனைந்தனரே தவிர, நான் யோக்கியன் என்று சொல்ல முடியவில்லை!

எல்லோரும் சிக்கிக்கொண்ட சேற்றிலிருந்து மீண்டுவர இந்த அவலம் அவர்களுக்கு உதவியிருக்கிறது!

பிணவியாபாரிகள் இந்த வாய்ப்பை கச்சிதமாகப் பிடித்துக்கொண்டார்கள்!

கீரியும் பாம்பும் சண்டை போட்டுக்கொள்ளவே போவதில்லை - வேடிக்கை பார்ப்பவன் வேட்டிவரை உருவப்படும்வரை!

இம்முறை, ஊடகங்களின் துணையோடு ஒரு பிஞ்சு உயிர் அந்தக் கேடுகெட்ட அரசியல்வியாதிகளுக்கு உதவியிருக்கிறது.

பி கு:
இதுபோன்ற நிகழ்வுகளில் நம் பங்கே இல்லையா என்பது குறித்து அடுத்த பதிவு சீக்கிரமே!
வசைபாடும் கும்பலின் வசதிக்கு!



Monday, 21 October 2019

தினசரி ஒரு கவிதைப்பகிர்வு! நேற்றுவரை!!


இதுவரை பகிர்ந்தவை!

எல்லோரும் வைக்கிறார்களே, நாமும் வைத்தால் என்ன என்று தோன்றியதால் இந்த தேர்தல்!

தினசரி ஒரு கவிதை, எழுதியவர் யார் என்று!

எதிர்பார்த்ததைவிட அதிகமாக,  அதிகபட்சம் இருபதுபேர் (இதுவே எதேஷ்டம்!) கலந்துகொள்ள, வேதாளம் சுமந்த விக்கிரமாதித்தன் போல் இன்றுவரை தூக்கிக்கொண்டு அலைகிறேன்!

கவிதையில் ஒரு சௌகர்யம்!
நல்ல கவிதை, கெட்ட கவிதை என்று எதுவுமே இல்லை!

கவிதை - அவ்வளவுதான்! அது நல்லதா கெட்டதா என்பது அவரவர் பார்வையில்!

நேற்று முன்தினம் ஒரு தோழமையிடம் ஒரு தீவிரமான விஷயம் பகிரவேண்டும் என்று சொன்னபோது முதல் கேள்வி " Is it good or bad?"
பதில் இப்படித்தான் சொல்ல முடிந்தது! -
"It is not always necessary to define things as either good or bad dear!"
அதுபோலத்தான் கவிதையும்

கவிதைக்கு ஒரு வரைமுறைப்படுத்தப்பட்ட அர்த்தமே இல்லை! கவிதையின் பொருள் என்பது வாசிப்பவன் மனநிலையைப் பொறுத்தே!

ஒரே கவிதையை ஒருவரே வாசிக்கும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஒவ்வொரு அர்த்தம்!
அதனால்தான் அது கவிதை! ஒரு குழந்தையின் புன்னகையைப்போல, அழுகையைப்போல அவரவருக்கான அர்த்தங்கள்!

எழுதியவரின் அர்த்தம் அந்தக் குழந்தைக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்

கவிதைக்கு அருஞ்சொற்பொருள் தேட நினைப்பது வாழ்வின் காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதைப்போல் வெட்டி வேலை!

நான் பகிரும் இந்தக் கவிதைகளும் அதைப்போலத்தான்!  
அது படிப்பவர் மனதில் என்ன தாக்கம் ஏற்படுத்துகிறதோ அதைப்பொறுத்து அது ரசிக்கவோ தூற்றவோ!

எனக்கு இதைப் பகிர்வதில் ஒரு எளிய நோக்கம் இருக்கிறது!
இது யாரோ ஒருவரையாவது மறந்துபோன வாசிப்பனுபவத்திற்கு மீண்டும் கைபிடித்து இட்டுச்செல்லவேண்டும் என்பது!

நான் அடிக்கடி என் அம்மாவிடம் வாங்கும் வசவு
"நீ புத்தகம் வாங்கிய காசை சேர்த்துவைத்திருந்தால் ஒரு கோடீஸ்வரன் ஆகியிருக்கலாம்! இந்தக் குப்பையையெல்லாம் படித்த நேரத்தில் பாடத்தைப் படித்திருந்தால் இந்நேரம் பெரிய கலெக்டர் ஆகியிருக்கலாம்!"

நல்லவேளை, எனக்கு கோடீஸ்வரன் ஆகும் ஆசையும் இல்லை, இந்த நாட்டுக்கு இப்படி ஒரு அரைகுறை கலெக்டராக வரும் சாபமும் இல்லை!

பகிர்ந்த நாளிலிருந்து இன்றுவரை தொடரும் என்னைப்போலவே கிறுக்குப்பிடித்த இன்னொரு ஜீவன், என் அன்புத்தங்கையிடமிருந்து ஒரு கமெண்ட் - புத்தகங்களின் புகைப்படம் பகிரலாமே என்று!

அதை செய்துவரும்போது இன்று ஒரு தோழமையின் கருத்து - ஹாஸ்டேக் போடலாமே என்று!  
அதை நாளையிலிருந்து செய்துகொள்ளலாம் என்றாலும், இதுவரை பகிர்ந்தவற்றை அப்படியே தொகுத்துப் போடலாம் என்றொரு எண்ணம்!

படிக்கும் ஆசை வருவதே இன்றைய கேளிக்கை மலிந்த காலகட்டத்தில் பேரதிசயம். அதற்கு என்னாலான ஒரு சின்ன ஒத்துழைப்பு!  
அவ்வளவே!

ஆனால், இதில் எனக்கு ஒரு பெரிய  நன்மை! வருடக்கணக்கில் ஒழுங்கு படுத்தாமல் தூசி மண்டிக்கிடந்த என் புத்தக அலமாரியை ஆராய ஒரு வாய்ப்பு!

நாளை எல்லாவற்றையும் கொட்டி அடுக்க எண்ணம்! நாளை மறுதினம் பகிர புத்தகம் எடுத்தாக வேண்டுமே!

கடந்த சில நாள் தேடலிலேயே, ஒரு புதையல் வேட்டை ஆடிய அனுபவம்!

இன்னும் படிக்காத, எப்போது பார்த்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் படிக்கத் தோன்றும் பல ரத்தினங்கள் - குப்பையில் இறைத்ததுபோல!

இன்னொருமுறை பாபுவோடும், ஜமுனாவோடும் காதல் உலா வரவேண்டும்!

இன்னும் நெகிழித்தாள் கிழிக்காமல் இருக்கும் புத்தகங்களை முதலில் படித்து முடிக்கவேண்டும் - அவை பாவம் நபும்சகனை மணக்க நேர்ந்த பேரழகிகளைப்போல் ஏங்கிக் கிடக்கின்றன!

சமீபகாலமாக போதுமென்ற ஒரு நிறைவும், கிளம்பிவிடலாம் என்றொரு அலுப்பும் வந்துவிட்டன வாழ்க்கையில்

இந்தப் புத்தகங்களைப் பார்க்கும்போது, ஓடும்வரை ஓடிவிட்டு, கொஞ்சநாள் சாய்வுநாற்காலியில் சாய்ந்து படித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே செத்துப்போகவேண்டும் என்று ஆசையும் பிரார்த்தனைகளும்!

பார்ப்போம் - இதுவும் ஓடும்வரை ஓடட்டும்!



எஞ்சியிருப்பவற்றையும் புகைப்படம் எடுத்து பகிர்ந்திருக்கலாம்! சோம்பேறித்தனம் கூடவே பிறந்து வளர்வதால், இதே அதிகம் என்று பட்டது! எனவே,....


"மதுக்குவளைகளில் தன்
முகம் பார்த்துக் கொண்டான்
நல்ல தமிழ்க் கவிதைகளில் தன்
நடை பார்த்துக் கொண்டான்
இளைய மயில்களிடம்
எடை பார்த்துக் கொண்டான்"
கண்ணதாசனை இப்படிச் சொன்னது
-         மு. மேத்தா

பாழும் பஸ் நெரிசலில்
பாவையரின் இடிதாங்கி
பாவம், இவர்களுக்குப்
பைகளொரு பாதுகாப்பு..
கர்ணனுக்கு கவசகுண்டலம்
கண்ணகிக்கு காற்சிலம்பு
காரியாலயம் செல்லும்
காரிகையர்க்கோ
கைப்பையே கவசம்!
-         முத்துலிங்கம்
சைக்கிளின் பின்னே
மாமிசம் போக காக்கை
அதனை துரத்திக் கொத்த
சேலையைப் பார்த்ததும்
பார்வையில் துரத்தினேன்
காக்கைக்கும் எனக்கும்
வேறென்ன வேலை
-         பாலகுமாரன்

பொட்டச்சியா?
கருமம்!
ஈரத்துணியால்
கழுத்தை இறுக்கி
கதையை முடி!
கொல்ல மனம் வரவில்லையா?
கிடக்கட்டும் விடு கழுதையை!
தண்ணீர் சுமக்க
துணி துவைக்க
கடவுள் அனுப்பிய
கூலியென்று
நினைத்துக்கொள்!
வளர்கிறபோதே
அடிமைத்தனத்தை
புத்தியில் ஏற்று
சாகும்வரை
அடுத்தவர் நிழலிலே
ஒண்டச் சொல்!
-         உமா மஹேஸ்வரி
முட்டி மோதிப் பார்க்கிறது கடல்
மணலைத் தன் நீலப்புடவைக்குள்
சுருட்டிக்கொள்ள,
மிகப் பாசத்தோடும்
நேசத்தோடும் மணல்,
பாறை மலையாய் நிற்கிறது
மூன்றில் ஒரு பங்குதான் என்றாலும்
இது நீருருண்டை அல்ல
மண்ணுருண்டைதான்.
-         ஆத்மாநாம்


கோணலாகப் பார்க்கும்
காக்கைக்கு ஒன்றும்
நேராகத் தெரிய முடியாது
மாணவனாக இருந்த காலத்தில்
மார்க்ஸாக உலகைப் பார்த்தேன்
முதுமை அடைந்த இப்போது
முட்டாக்கிட்ட சங்கரனாகப் பார்க்கிறேன்
ஆனால் தோன்றுகிறது,
எல்லாம்
பலன் ஒன்றுதான் என்று
-         காசியபன்
இந்த வாசலில்
மிகவும் விரும்பத்தக்க
எதையோ எதிர்பார்த்து
எப்போதும் தனித்திருக்கிறேன்
ஆனால் எப்போதும்
யாராலும் விரும்ப இயலாத
கள்ளிச் செடிகள் மட்டும்தான்
நம் வாழ்க்கை முழுவதற்குமான
மலர்ச்செண்டுகளாய்
அனுப்பப்படுகின்றன
-         சல்மா

மேத்தா நான் என்பதால்,
மேத்தா நான் என்பதால்...
தாத்தா பற்றிப் பாடவந்துள்ளேன்
தா தா என்றாலும்
தா தா என்றாலும்
தராதவனெல்லாம் தாத்தாவோ...
- கவியரங்கக் கவிதைகளை இப்படி ஓட்டியவர்
- சோ. ராமசாமி 
ஒரு பூவைப்போல்
சப்தமில்லாமல் கொடு
ஒரு விளக்கைப்போல்
பேதமில்லாமல் கொடு
உன்னிடம் உள்ளது
நதியில் உள்ள நீர்போல்
இருக்கட்டும்
தாகமுடையவன் குடிக்கத்
தண்ணீரிடம்
சம்மதம் கேட்பதில்லை
கொடு
நீ சுத்தமாவாய்
கொடு
நீ சுகப்படுவாய்
கொடு
அது உன் இருத்தலை
நியாயப்படுத்தும்
-         அப்துல் ரகுமான்

உன் கால் செருப்பு
ஓசையில்
வீடு அமைதியானது
அப்பாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை
என்று குட்டை ஸ்கர்ட்டை
அம்மா எதிர்த்தது
இதுதான் நீ என்று
பதிந்துபோய்விட்டது
பெருமாள் கோயிலில்
யாரோ ஒருவன்
கையில் பிடித்துக்கொடுத்தபோது
நடுங்கி உன் கைகளில்
தெரிந்த நேசத்தை
ஏன் ஒளித்துவைத்தாய்
இத்தனை காலமாய்?
-         கனிமொழி
வேப்பம்பூ மிதக்கும்
எங்கள் வீட்டுக் கிணற்றில்
தூர்வாரும் உற்சவம்
வருடத்துக்கொருமுறை
விசேஷமாய் நடக்கும்
ஆழ்நீருக்குள் அப்பா முங்க முங்க
அதிசயங்கள் மேலே வரும்
...............
இன்றுவரை அம்மா
கதவுகளின் பின்னிருந்துதான்
அப்பாவோடு பேசுகிறார்
கடைசிவரை அப்பாவும்
மறந்தே போனார்
மனசுக்குள் தூரெடுக்க
-         நா. முத்துக்குமார்

உனக்கும் எனக்கும் ஒரே ஊர்
வாசுதேவநல்லூர்
நீயும் நானும் ஒரே மதம்
திருநெல்வேலி சைவப் பிள்ளைமார் வகுப்பும்கூட
உன்றன் தந்தையும் என்றன் தந்தையும் சொந்தக்காரர்கள் மைத்துனன்மார்கள்
எனவே செம்புலப் பெயல்நீர்போல
அன்புடை நெஞ்சம் தாம்கலந்தனவே
-         மீரா
தன் தோலை உரித்தவன்
கண்களில் நீர் வர வைக்கிறது
வெங்காயத்தின் சுயமரியாதை.
அதனால்தான் பெரியாருக்கு
அதிகம் வெங்காயம் பிடிக்கிறது
 - வாலி

இன்னொரு சுதந்திரம் வேண்டும்
இரவில் எதைக் கொடுத்தான்?
எதை வாங்கினோம்
எவர் வாங்கினார்
ஏதும் தெரியவில்லை
ஒரு பகற்பொழுதில்
உச்சி வெயிலில்
ஒரு சுதந்திரம் வேண்டும்!
-         தமிழன்பன்   

கருப்பு வளையல்
கையுடன் ஒருத்தி
குனிந்து வளைந்து
பெருக்கிப் போனாள்
வாசல் சுத்தமாச்சு
மனம் குப்பையாச்சு
-         கல்யாண்ஜி
கோடிக் கனவுகள் ஆடிவருகுது-
மலர்க் கூட்டம் எழுந்துயிரோடு வருகுது
காலக்கடலிலோர் ஓடம் வருகுது-
மனக் காட்டை உழுதிடப் பொன்ஏர் வருகுது
-         நா. காமராசன்
சிலப்பதிகாரம்
பால் நகையாள்
வெண்முத்துப்
பல் நகையாள்
தன் கால்நகையால்
கழுத்துநகை
இழந்த கதை!
-         அப்துல் ரகுமான்