ஞாயிறு, 29 ஆகஸ்ட், 2021

#ஹோம் என்றொரு ஃபீல் குட் படம் சொல்லும் அழுத்தமான சேதி!

மலையாளப் படங்கள் பார்ப்பதில் ஒரு வசதி. 
கொஞ்ச நேரத்தில் சினிமா பார்க்கிறோம் என்பதை மறந்து பக்கத்து வீட்டில் நடப்பதை அங்கேயே உட்கார்ந்து பார்ப்பதுபோல் உணர ஆரம்பித்துவிடுவது! அதிலும் சில படங்களில் நடிக்கிறார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடிக்கவே கொஞ்ச நேரம் ஆகும்! 
இது அந்தவகைப் படங்களில் ஒன்று.  
இணையம் சிலாகித்த படங்கள் பெரும்பாலும் என் விருப்பத்தேர்வாய் இருப்பதில்லை என்பதாலேயே பார்க்கலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனையில் தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே வந்த படம்! 
ஒரு கட்டாயத்தை ஏற்படுத்திவிட்ட சூழலில் இன்று பார்க்க உட்கார்ந்தேன்! 
ஒரு அறுபதைத் தாண்டிய சராசரி குடும்பஸ்தனின் கதை. இதை இரண்டரை மணிநேரம் அசையாமல் உட்கார்ந்து பார்க்கவைத்தது இயக்குனர் ரோஜின் தாமஸ்ஸின் சாமர்த்தியம்! 
இந்த்ரன்ஸ் என்ற கதாநாயகனுக்கான எந்த லட்சணமும் இல்லாத நடிகர்தான் ஹீரோ! 
ஏறத்தாழ முழுப்படமுமே அவரைச் சுற்றியே இயங்குகிறது! 
நீல் குன்சா (?) ஒளிப்பதிவும், ராகுல் சுப்ரமணியம் இசையும் அந்த வீட்டின் ஹாலில் நம்மைக் கொண்டு விட்டுவிட்டு தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்க்கின்றன!
கற்பதை நிறுத்திக்கொள்ளாத, கற்க சூழல் அமையாத, அன்புக்கும், அனுசரணையாக இரண்டு வார்த்தைக்கும் ஏங்கும் ஒரு குடும்பஸ்தனாக வாழ்ந்திருக்கிறார் இந்த்ரன்ஸ்! 
ஏதோ ஒரு ஃப்ரேமிலாவது நடிக்கிறாரா என்று தேட வேண்டியிருக்கிறது! 
ஆனால், அவரை தனிப்பட்ட முறையில் பாராட்டுவது கொஞ்சம் ஒரவஞ்சனைதான்! 
எல்லோருமே, ஒரு காட்சியில் தலை காட்டிப்போகும் நடிகர்கள், அவ்வப்போது தலைகாட்டும் அந்த அல்சைமர் தந்தை, அம்மா, கதாநாயகி குடும்பம் என, எல்லோருமே தங்கள் வீட்டுக்குள் வைக்கப்பட்ட கேண்டிட் கேமராவில் படம் பிடிக்கப்பட்டதுபோல் அவ்வளவு இயல்பு! 
 இப்படியான கதை அம்சம் உள்ள எல்லா மலையாளப் படங்களையும்போல, வில்லன் என்று யாரும் இல்லாத படம்! 
சூழ்நிலைதான் அவ்வப்போது தலைகாட்டும் வில்லன்! அந்த சூழலை கடுகளவும் மிகை உணர்ச்சி இல்லாமல் காட்சிப்படுத்துவதில் ஒவ்வொருவரும் வென்றிருக்கிறார்கள்! 
குறை என்று சொல்ல ஏதுமே இல்லையா என்றால், கடைசி பத்து நிமிடம் கொஞ்சம் சினிமாத்தனமான நகர்வது! 
அந்த அம்மா கேரக்டர் கையில் மைக் வாங்கும்போதே, அவர் பேசப்போவது என்ன என்பதை யூகிக்க முடிவதும், அதற்குப்பின் ஒரு தேர்ந்த நாடக ஸ்க்ரிப்ட் போல கதை நகர்வதும்! 
ஆனால், ஒரு ஃபீல்குட் மூவி முடிவுக்கு இதைத் தவிர வேறு திரைக்கதை அமைப்பு சாத்தியமே இல்லை!
ஒரு படம், பார்ப்பவரை ஏதோ ஒரு மாயக் கணத்தில் தனக்குள் இழுத்துக்கொள்வதும், தன் வாழ்வோடு கனெக்ட் செய்துகொள்ள வைப்பதும் மட்டுமே அதன் மகத்தான வெற்றி! 
இந்தப்படம் அப்படி என்ன செய்தது? 
நேற்று காலை ஆறுமணி வாக்கில் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு - என் நேசத்துக்குரிய ஒரு ஜீவனிடமிருந்து! இன்று அவர் எந்த அளவுக்கு உயர்ந்திருந்தாலும், என்வரை, அந்தப் பள்ளி, கல்லூரி கால சிறுவனாகவே உறைந்து போனவர்! 
வருடத்துக்கு ஒருமுறை எப்போதாவது வெகு ஃபார்மலாக சில வார்த்தை பேசுவதே அபூர்வம்! 
அந்த அதிகாலை நேரத்தில், அவரது அழைப்பு, என்னவோ ஏதோ என்ற பதட்டத்தையே ஏற்படுத்த, அண்ணா, ஃப்ரீதானே, ரெண்டு நிமிஷம் பேசலாமா, என்று தழுதழுத்த குரலில் ஆரம்பித்தார்! 
ஒன்னும் பிரச்னை இல்லையே, எல்லோரும் நலம்தானே என்று கேட்டபோது, எல்லோரும் நலம்தான் அண்ணா, பொதுவாக நான் திரைப்படம் பார்ப்பதை ஏறத்தாழ நிறுத்திவிட்டேன்! எல்லோரும் சொல்கிறார்களே என்று இன்றைக்கு அதிகாலை பார்க்க ஆரம்பித்து இப்போதுதான் முடித்தேன்! 
உடனே உங்களைத்தான் கூப்பிடத் தோன்றியது! அண்ணா, எனக்கொரு சின்ன உதவி, நீங்கள் அந்தப் படத்தை பார்த்து உங்கள் அபிப்ராயத்தை சொல்லுங்கள்! 
 நம் இருவருக்குமான ஒரு ஒற்றுமை இந்த காலை நேரத்தில் உங்களை தொந்தரவு செய்ய வைத்துவிட்டது! 
என்ன படம்? 
அண்ணா, அது ஒரு மலையாளப்படம்! நான் எல்லாம் எவ்வளவு மோசமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று எனக்கு குற்றஉணர்ச்சியாக இருக்கிறது! 
என்னடா, லூசு மாதிரி பேசறே? நீ ஒன்னும் அவ்வளவு மோசமானவன் இல்லையே? 
இல்லை அண்ணா, வேலை, மற்ற அழுத்தம் காரணமாக அப்பாவை சில சமயம் கொஞ்சம் எடுத்தெறிந்து பேசிவிட்டோமோ, அலட்சியமாக நடத்திவிட்டோமே என்று தோன்றி, இதை யாரோடாவது பகிர்ந்துகொண்டே ஆகவேண்டும் என்று தோன்ற, உங்களை இந்த நேரத்தில் தொந்தரவு செய்ய நேர்ந்துவிட்டது! 
நாளை அந்தப் படத்தை பார்த்துவிட்டு கண்டிப்பாக சொல்றேன்! என்ன படம் அது? 
#ஹோம் என்றொரு மலையாளப் படம்! 
இதுதான் அந்தப் படத்தின் வெற்றி, 
 உடனே, உடனே, தன்னை அதோடு பொருத்திப் பார்த்துக்கொள்ள, தன் தகப்பன் மீதான நேசத்தை தூண்ட வைத்ததுதான் இதன் வெற்றி! 
நான் அவருக்கு சொல்ல எண்ணிய பதில், 
நாம் எல்லோருமே நல்லவர்கள்தான்! 
 ஒரு திரைப்படம் தன்னுடைய நேசத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்குமளவு பூஞ்சை மனம் இருக்கும் யாருமே கெட்டவர்களாக இருக்க வாய்ப்பில்லை! 
நாமாகத் தேடிக்கொண்ட, சமுதாயம் நம் மேல் ஏற்றிவைத்த வாழ்வியல் அழுத்தங்கள்! 
மற்றவர்களோடு ஒப்பிட்டே நம் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கும் நிர்பந்தம் என, சாகும்வரை ஓடிக்கொண்டே இருந்தாகவேண்டிய சூழலுக்கு முதல் பலி, குடும்பத்தினரோடான உறவு! 
உலக மயமாக்கப்பட்டதில் ஏற்பட்ட போட்டிகள், அலுவலக அழுத்தங்கள், அங்கு தெரிந்தே செய்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாய சமரசங்கள் ஏற்படுத்தும் தார்மீகக் கோபங்கள் இதெல்லாம் வெளிப்பட வேறு இடம் ஏது? 
அதிலும், குழந்தைகளும், ஏறத்தாழ குழந்தைகளாகளே மாறிவிட்ட நம் பெற்றோரும்தான் பெரும்பாலும் சுமைதாங்கிகள்! 
இது தவிர்க்கமுடியாமல் நாம் கொடுத்தே ஆகவேண்டிய விலை! 
அப்படி ஏதாவது பேச நேர்ந்துவிட்ட நாளின் இரவில், நாம் அதுகுறித்து நமக்குள் வருந்திக் குமைவதை நிறுத்திக்கொள்ளாதவரை, நாம் எல்லோரும் நல்லவரே! என்ன, ஸாரிப்பா, நேற்று ஏதோ வெளிப்புற அழுத்தம் காரணமாக உங்களிடம் தேவையின்றி முகத்தைக் காட்ட நேர்ந்துவிட்டது என்று அவர்களிடம் மறுநாள் சொல்ல, நம் பாழாய்ப்போன ஈகோ இடம் கொடுப்பதில்லை! 
அந்தத் தம்பி உட்பட, இன்றும் இனியேனும் அந்த சமன்பாட்டை சரி செய்துகொள்ள, பலருக்கும் வாய்ப்பு இருப்பது ஒரு ஆறுதல்! 
என்னைப்போல் சிலருக்கு, அந்த வாய்ப்பும் இல்லாமல், இல்லாதுபோன தகப்பன்கள் தரும் தண்டனைதான் இதுபோன்ற படங்கள்! 
இது வெறும் பிரசவ வைராக்கியமாக இல்லாமல், கோபத்தை, அழுத்தத்தை வயதான பெற்றோர் மீதான அலட்சியமாய் வெளிப்படுத்தாமல் இனி மிச்சமிருக்கும் காலத்தில் நடந்துகொள்ள முயல்வதே, நம்முள் நசுங்கிக் கிடக்கும் நல்லவரை உயிர்ப்பிக்கும் செயலாக இருக்கும்! 
 அதற்கு இதுபோன்ற படங்கள் ஒரு காரணியாக இருக்கும்!

2 கருத்துகள்: