வியாழன், 8 செப்டம்பர், 2022

மன்றோ சிலையும் நள்ளிரவு சுயதொழில் முனைவோரும்!

நடைப் பயிற்சியும், சுயதொழில் முனைவோரும்!

ரவிக்கு சாப்பாட்டுக்கப்புறம் பிடித்த விஷயம், நடக்கறது!

ஒரு டீ குடிக்க ராத்திரி பத்து மணிக்கு ஆறு கிலோமீட்டர் நடக்கறது டெய்லி ருட்டீன் ஒரு காலத்துல!

பத்து மனுஷங்க, ஆறு வீடு, எட்டு மாடு இருக்கற குக்கிராமத்திலேயே ..ன்னு வேடிக்கை பார்த்துட்டு நடக்கறவனுக்கு, சென்னை சொர்க்கபுரி!

பிசுபிசுக்கும் கடல் காத்து, கூவத்து சுகந்தம், கொஞ்சம் அசந்தால் கால் சந்துக்குள்ள பூந்துபோற ஆட்டோ, எதுவுமே பொருட்டில்லை!

நுங்கம்பாக்கம் டு திருவல்லிக்கேணி, தினசரி பாதயாத்திரை- அதுவும், ராதாகிருஷ்ணன் ரோடு, பீச் ரோடுன்னு அகண்ட யாத்திரை!

பார்த்து கண்ணா, பீச்ல சுயதொழில் முனைவோர்கள் அதிகம், கண்ட நேரத்துக்குப் போறே, சட்டையைக் கழட்டிக்கிட்டு ஓடவிடப்போறாளுக- இது ரேவதி!

எனக்கு கராத்தே தெரியும், போடின்னு வெட்டி உதார் வேறு!

சம்பவத்தன்னைக்கு சௌகார்பேட்டைல சேட்டுக்குட்டிகளை அந்தப் பட்டிக்காட்டான் லட்டுருண்டையை பார்க்கறமாதிரி பார்த்துக்கிட்டே, பழக்கடை அக்காகிட்ட ஓசில லிட்சி வாங்கி தின்னுக்கிட்டே கதை பேசிட்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியல!

அப்பவும் அக்கா சொல்லுச்சு

எட்டு மணிக்கெல்லாம் மயானம் மாதிரி ஆயிடும் ஊரு! மரியாதையா 1சி புடிச்சு பெல்ஸ் ரோடு போய் எறங்கிக்க! பீச் ஸ்டேஷன் தாண்டினா வரிசை கட்டி நிப்பாளுக, அதுவும் அந்த மன்றோ சிலை, ஜிம்கானா க்ளப்பாண்டல்லாம் இந்நேரத்துக்கு நடந்து போறது ரிஸ்க், வேணாம், நடந்து போகாதே!”

ரெண்டு நாள் முன்னாடிதான் மணிஆர்டர் வந்துச்சு! கை நிறைய சில்லறைக்கு பஞ்சமில்லை!

டாக்ஸி பிடிச்சுக்கூட போயிருக்கலாம்தான்!

உள்ளூற, இவங்க சொல்ற ஆட்கள் எப்படித்தான் இருப்பாங்க பார்ப்போமே என்ற ஒரு ஆர்வம், என்ன, வேண்டாம்ன்னா விட்டுடப்போறாங்க, இது ரொம்பத்தான் மிரட்டுது! நாலு நாள் கராத்தே க்ளாஸை வேடிக்கை பார்த்த தைரியம் வேற! நமக்குத்தான் கராத்தே தெரியுமே!

பிரகாஷ் பவன்ல நெய் ரோஸ்ட்டும் ரவா இட்லியும் சாப்பிட்டு வெளியே வரும்போது மணி ஒன்பதரை! சாப்பிட சாப்பிடவே டேபிள் எல்லாம் கவிழ்த்துப்போட்டு ஸட்டர் பாதி இறக்கியாச்சு!

அந்தக் கால மௌண்ட் ரோட்டில் சோடியம் வேப்பர் லேம்ப் கூட போடாம அழுது வடியும்!

இப்போ மாதிரி இல்லாம எட்டு மணிக்கெல்லாம் கூடடைஞ்சு பிரஜாவிருத்தில மும்முரமாயிடுவாங்க சென்னைவாசிக!

வீடு போய் கழட்டற வேலை ஒன்னும் இல்லை! அதனால, அப்படியே மெதுவாக நடை!

எம்எம்சி கிரவுண்ட் தாண்டி பாலம் இறங்கி, வலதுபுறம் திரும்பும்போதே, மௌண்ட்ரோடு ஓமன் படத்துல வர்றமாதிரி இருளோன்னு கிடக்குது!

கூவம் தாண்டி ஒரு நாலடி நடந்ததும்,

தம்பி, மணி என்ன?”

ரேடியம் டயல் ஹெச்எம்டி வாட்ச்

பத்தரைக்கா!”

பத்து ரூபாய்தான், வர்றியா?

என்ன்னாது

இல்லை, இல்லை, வேணாம்க்கா!

வேகமாக நடக்க, இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் இன்னொரு சுய தொழிலதிபர்!

தம்பி..

இல்லக்கா, வேணாம்!

என்ன நோணாம், இன்னைக்கு கிராக்கி ஏதும் இல்லை, பத்து ரூபா கொடுத்துட்டுப்போ!

சீ, கைய விடுன்னு சொன்னதுதான் தப்பாப்போச்சு!

என்னடா சீ, எடு காசை!

மேல் பாக்கெட்ல இருந்த இருபதும் சில்லறை அக்காவே எடுத்துக்கிச்சு!

கை கால் உதறலும், பட்டிக்காட்டு திருட்டு முழியும் கொடுத்த தைரியம்,

வாட்ச் நல்லா இருக்கே, கழட்டு!

குதிரைமேல இருந்து வெறிச்சுப் பார்த்த மன்றோ தவிர காக்கா இல்லை!

மரியாதையா கை மாறிய வாட்ச்!

நீ ஒன்னும் சும்மா கொடுக்கவேணாம், இதையாவது  தொட்டுப் பார்த்துட்டுப் போ!

அது வரைக்கும், அதிகபட்ச போர்ன் சரோஜாதேவியும் அதில் வரும் ப்ளாக் அண்ட் ஒய்ட் ஃபோட்டோக்களும்தான்!

கண்ணெதிரில் கழட்டிக் காட்டியதைப் பார்த்த அதிர்ச்சில உடம்பெல்லாம் உதற, கையை உருவிக்கொண்டு கண்ணீர் வழிய ஓடிய வேகம் அநேகமா பென்ஜான்சனுக்கு பக்கத்தில் இருக்கும்!

ஜிம்கானா க்ளப் தாண்டி, ராஜாஜி ஹால் கேட் சந்துக்குள்ள பூந்து கவர்மெண்ட் எஸ்டேட்க்குள்ள நுழைய வரைக்கும் ஓட்டமும் கண்ணீரும் நிக்கல!

மறுநாள் ரேவதிஎங்கடா வாட்ச்?”

ரிப்பேர்டி!

இன்னைக்கு வரைக்கும் வாட்ச் கட்டாம இருக்க ஆயிரம் காரணம் சொல்லியாச்சு!

சிஏ பாஸ் பண்ணா வாட்ச் கட்றதில்லைன்னு வேண்டிக்கிட்டேன்ங்கறது உட்பட!

ஒரு வாரம் கழிச்சு நோண்டி நோண்டிக் கேட்ட ரேவதிக்கு மட்டும் உண்மை தெரியும், என்ன, கூடவே கராத்தே கத்துக்கிட்ட லட்சணமும்!

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக